Voici l’ extrait d’un publi -communiqué dans le messager chablais d’un hypnothérapeute:
L’hypnose Ericksonienne fait partie des thérapies dites brèves. C’est une méthode qui vise à modifier légèrement l’état de conscience afin d’accéder à l’inconscient…
L’hypnose spirituelle ou régression dans les vies antérieures, dans l’entre vie et vie future s’inscrit dans le contexte d’une démarche personnelle et permet un appuie l’âme dans son évolution.
Hypnose chamanique est une technique de thérapie brève et de développement personnel, basée sur des états modifiés de conscience afin d’associer suggestions hypnotiques et harmonisation énergétique »
Le Messager – Chablais Jeudi 16 mai 2019. p42
Commentaire de Vigi-Sectes : Spiritualité biblique et hypnose
Que penser de l’hypnose spirituelle?
Nous tenterons de répondre à la lumière de ce qui est définit comme spirituel selon les Saintes Écritures: La Bible. L’hypnose Spirituelle présente plusieurs contradictions :
1 – Les vies antérieures:
La Bible nous dit clairement, qu’il n’y a qu’une seule vie, après quoi le jugement.
Et comme il est réservé aux hommes de mourir une seul fois, après quoi vient le jugement (Heb 9:27)
Voir l’article suivant pour plus de détails sur les théories de réincarnations:
Sopoudré de vocabulaire scientifique, (harmonisation énergétique, état de conscience modifié, hypnothérapie) l’hypnose, dévoile aussi son côté religieux (chamanisme, transe, spiritualité) . En fait, l’hypnose est ésotérique et occulte.
2 – Spiritel ou spiritisme?
Ce qui est « spirituel » dans la Bible (être conduits par l’Esprit, le fruit de l’Esprit, méditer la Parole de Dieu), s’oppose diamétralement à ce qui est charnel (la magie et la manipulation des états de conscience).
Si vous êtes conduits par l’Esprit, vous n’êtes point sous la loi. Or, les œuvres de la chair sont manifestes, ce sont l’impudicité, l’impureté, la dissolution, l’idolâtrie, la magie, les inimitiés, les querelles, les jalousies, les animosités, les disputes, les divisions, les sectes, l’envie, l’ivrognerie, les excès de table, et les choses semblables. Je vous dis d’avance, comme je l’ai déjà dit, que ceux qui commettent de telles choses n’hériteront point le royaume de Dieu. Mais le fruit de l’Esprit, c’est l’amour, la joie, la paix, la patience, la bonté, la bénignité, la fidélité, la douceur, la tempérance; Gal 5:18-22
La définition relativement commune de la spiritualité aujourd’hui implique « la reconnaissance d’un sentiment ou d’un sens ou d’une croyance qu’il y a quelque chose de plus grand que soi,… et que nous faisons partie d’une nature divine. »
Le terme a été utilisé dans le judéo-christianisme pour désigner la résurrection finale en Christ, et une vie orientée selon le Saint-Esprit déjà ici-bas. Voir Rom 1:11; 1Co 2:13-15; 1Co 10:3-4; 15:44-46; 1Pie 2:2; Gal 5:1822; Gal 6:1; Eph 1:3; Eph 5:19; Eph 6:12; Col 1:9; Col 3:16; Apocalypse 11:8.
Image de hypnose-chamanique fr: Hypnose chamanique
Selon Wikipédia, le terme « spiritualité » est repris dans différentes religions … y compris une gamme de techniques ésotériques. Les usages modernes ont tendance à se référer à des expériences subjective de nouvelles dimensions dites sacrées.
Nos expériences et sensations peuvent nous tromper, c’est d’ailleurs le moteur de l’hypnose que de laisser manipuler nos sens. Selon la Bible, la Parole sacrée du seul Créateur, qui nous connait et nous aime, il est proscrit de s’approcher de ce qui nous fait perdre nos sens (état de conscience modifié, magie et enchantement) et nous met en contact avec des puissances manipulatrices et mensongères d’en bas.
Différents témoignages de personnes ayant pratiqué l’hypnose parlent de posséssion démoniaque. Un homme de chair et de sang n’a pas le pouvoir de travailler au plus profond de notre âme. C’est en effet une puissance spirituelle qui le peut. Nous savons que la magie et l’enchantement augmenteront dans les derniers temps :
… parce que toutes les nations ont été séduites par tes enchantements. Apocalypse 18:23
Mais la Bible nous met en garde depuis des millénaires:
Qu’on ne trouve chez toi personne qui fasse passer son fils ou sa fille par le feu, personne qui exerce le métier de devin, d’astrologue, d’augure, de magicien, d’enchanteur, personne qui consulte ceux qui évoquent les esprits ou disent la bonne aventure, personne qui interroge les morts. Car quiconque fait ces choses est en abomination à l’Éternel; et c’est à cause de ces abominations que l’Éternel, ton Dieu, va chasser ces nations devant toi. Tu seras entièrement à l’Éternel, ton Dieu. (La Bible – Deu 18:10-13)
Un argument biblique en faveur du devoir de l’Église de rester ouverte
Le Christ est le Seigneur de tous. Il est le seul vrai chef de l’Église (Éphésiens 1:22 ; 5:23 ; Colossiens 1:18). Il est également le roi des rois, souverain sur toute autorité terrestre (1 Timothée 6:15 ; Apocalypse 17:14 ; 19:16). L’église Grace Community Church s’est toujours appuyée sur ces principes bibliques. En tant que peuple de Christ, nous sommes soumis à sa volonté et à ses commandements tels qu’ils sont révélés dans les Écritures. Par conséquent, nous ne pouvons pas et ne voulons pas accepter un moratoire imposé par le gouvernement sur le culte hebdomadaire de notre congrégation ou sur d’autres rassemblements réguliers. Le respect de ce moratoire serait une désobéissance aux commandements clairs de notre Seigneur.
Certains penseront qu’une déclaration aussi ferme est inexorablement en conflit avec le commandement d’être soumis aux autorités gouvernementales établi dans Romains 13 et 1 Pierre 2. Les Écritures imposent une obéissance prudente et consciencieuse à toutes les autorités, y compris les rois, les gouverneurs, les employeurs et leurs agents (selon les mots de Pierre, « non seulement à ceux qui sont bons et doux, mais aussi à ceux qui sont déraisonnables » [1 Pierre 2:18]). Dans la mesure où les autorités gouvernementales ne tentent pas d’affirmer une autorité ecclésiastique ni d’émettre des ordres qui interdisent notre obéissance à la loi de Dieu, leur autorité doit être respectée, que nous soyons d’accord ou non avec leurs décisions. En d’autres termes, Romains 13 et 1 Pierre 2 lient toujours la conscience des chrétiens individuels. Nous devons obéir à nos autorités civiles en tant que pouvoirs que Dieu lui-même a ordonnés.
Cependant, si le gouvernement civil est investi de l’autorité divine pour diriger l’État, aucun de ces textes (ni aucun autre) n’accorde aux dirigeants civils la juridiction sur l’Église. Dieu a établi trois institutions au sein de la société humaine : la famille, l’État et l’Église. Chaque institution a une sphère d’autorité avec des limites juridictionnelles qui doivent être respectées. L’autorité d’un père est limitée à sa propre famille. L’autorité des chefs de l’Église (qui leur est déléguée par le Christ) est limitée aux questions ecclésiastiques. Et le gouvernement est spécifiquement chargé de la surveillance et de la protection de la paix et du bien-être civiques dans les limites d’une nation ou d’une communauté. Dieu n’a pas accordé aux dirigeants civils d’autorité sur la doctrine, la pratique ni la politique de l’Église. Le cadre biblique limite l’autorité de chaque institution à sa juridiction spécifique. L’Église n’a pas le droit de se mêler des affaires des familles individuelles ni de mettre de côté l’autorité parentale. Les parents n’ont pas le pouvoir de gérer les affaires civiles tout en contournant les fonctionnaires du gouvernement. De même, les fonctionnaires n’ont pas le droit d’intervenir dans les affaires ecclésiastiques d’une manière qui sape ou ignore l’autorité donnée par Dieu aux pasteurs et aux anciens.
Lorsque l’une des trois institutions dépasse les limites de sa compétence, il est du devoir des autres institutions de limiter cet excès. Par conséquent, lorsqu’un fonctionnaire du gouvernement émet des ordres réglementant le culte (tels que l’interdiction de chanter, la limitation de la participation ou l’interdiction de rassemblements et de services), il sort des limites légitimes de son autorité divine en tant que fonctionnaire civil et s’arroge une autorité que Dieu n’accorde expressément qu’au Seigneur Jésus-Christ en tant que souverain de son royaume, qui est l’Église. Son autorité est transmise aux églises locales par les pasteurs et les anciens qui enseignent sa Parole (Matthieu 16:18-19 ; 2 Timothée 3:16-4:2).
Par conséquent, en réponse à la récente ordonnance de l’État exigeant des églises de Californie qu’elles limitent ou suspendent indéfiniment toutes les réunions, nous, pasteurs et anciens de la Grace Community Church, informons respectueusement nos dirigeants civils qu’ils ont outrepassé leur juridiction légitime, et que la fidélité au Christ nous interdit d’observer les restrictions qu’ils veulent imposer à nos services de culte collectifs.
Autrement dit, le gouvernement civil n’a jamais eu la prérogative d’ordonner, de modifier, d’interdire ni d’imposer le culte. La question de savoir quand, comment et combien de fois les cultes de l’Église doivent être tenus n’est pas soumise à César. C’est César lui-même qui est soumis à Dieu. Jésus a affirmé ce principe lorsqu’il a dit à Pilate :
« Tu n’aurais aucune autorité sur moi, si elle ne t’avait été donnée d’en haut » (Jean 19:11).
Et parce que le Christ est le chef de l’Église, les questions ecclésiastiques relèvent de son royaume, et non de celui de César. Jésus a fait une distinction très nette entre ces deux royaumes lorsqu’il a dit :
« Rendez à César ce qui appartient à César, et à Dieu ce qui appartient à Dieu » (Marc 12:17).
Notre Seigneur Lui-même a toujours rendu à César ce qui était à César, mais Il n’a jamais offert à César ce qui appartient uniquement à Dieu.
En tant que pasteurs et anciens, nous ne pouvons remettre aux autorités terrestres ni un privilège ni un pouvoir qui n’appartiennent qu’au Christ qui est chef de son Église. Les pasteurs et les anciens sont ceux à qui le Christ a donné le devoir et le droit d’exercer son autorité spirituelle dans l’Église (1 Pierre 5:1-4 ; Hébreux 13:7, 17) – et l’Écriture seule définit comment et qui ils doivent servir (1 Corinthiens 4:1-4). Ils n’ont pas le devoir de suivre les ordres d’un gouvernement civil qui tente de réglementer le culte ou la gouvernance de l’Église. En fait, les pasteurs qui cèdent leur autorité déléguée par le Christ dans l’Église à un dirigeant civil ont abdiqué leur responsabilité devant leur Seigneur et ont violé les sphères d’autorité ordonnées par Dieu tout autant que le fonctionnaire laïc qui impose illégitimement son autorité à l’Église. La déclaration doctrinale de notre église inclut ce paragraphe depuis plus de 40 ans :
Nous enseignons l’autonomie de l’église locale, libre de toute autorité ou contrôle extérieur, avec le droit à l’autonomie gouvernementale et la liberté de ne pas subir l’ingérence d’aucune hiérarchie d’individus ou d’organisations (Tite 1:5). Nous enseignons qu’il est scripturaire pour les véritables églises de coopérer les unes avec les autres pour la présentation et la propagation de la foi. Cependant, chaque église locale, à travers ses anciens et leur interprétation et application de l’Écriture, devrait être le seul juge de la mesure et de la méthode de sa coopération. Les anciens doivent également déterminer toutes les autres questions relatives au statut de membres, à la politique, à la discipline, à la bienveillance et au gouvernement de l’église (Actes 15:19-31 ; 20:28 ; 1 Corinthiens 5:4-7, 13 ; 1 Pierre 5:1-4).
En bref, en tant qu’Église, nous n’avons pas besoin de la permission de l’État pour servir et adorer notre Seigneur comme Il l’a ordonné. L’Église est la précieuse épouse du Christ (2 Corinthiens 11:2 ; Éphésiens 5:23-27). Elle lui appartient à Lui seul. Elle existe par sa volonté et sert sous son autorité. Il ne tolérera aucune atteinte à sa pureté et aucune violation de son autorité sur elle. Tout cela a été établi lorsque Jésus a dit :
« Je bâtirai mon église, et les portes du séjour des morts ne la domineront pas » (Matthieu 16:18).
L’autorité du Christ lui-même est
« au-dessus de toute domination, de toute autorité, de toute puissance et de toute dignité, et de tout nom qui se peut nommer, non seulement dans le siècle présent, mais encore dans le siècle à venir. Et Il [Dieu le Père] a mis toutes choses sous les pieds de [Christ], et L’a donné comme chef suprême à l’Eglise, qui est son corps, la plénitude de celui qui remplit tout en tous » (Ephésiens 1:21-23).
En conséquence, l’honneur que nous devons à juste titre à nos gouverneurs et magistrats terrestres (Romains 13:7) ne comprend pas l’obéissance lorsque ces fonctionnaires tentent de subvertir la saine doctrine, de corrompre la morale biblique, d’exercer l’autorité ecclésiastique ou de supplanter Christ comme chef de l’église de toute autre manière.
L’ordre biblique est clair : le Christ est Seigneur sur César, et non l’inverse. C’est le Christ, et non César, qui est le chef de l’Église. Inversement, l’Église ne gouverne en aucun cas l’État. Là encore, il s’agit de royaumes distincts, et le Christ est souverain sur les deux. Ni l’Église ni l’État n’ont une autorité supérieure à celle du Christ lui-même, qui a déclaré :
« Tout pouvoir m’a été donné dans le ciel et sur la terre » (Matthieu 28:18).
Notez que nous ne faisons pas valoir un argument constitutionnel, même si le Premier amendement de la Constitution des États-Unis affirme expressément ce principe dans ses premiers mots :
« Le Congrès n’édictera aucune loi concernant l’établissement d’une religion, ni interdisant le libre exercice de celle-ci. »
Le droit que nous invoquons n’a pas été créé par la Constitution. Il fait partie de ces droits inaliénables garantis uniquement par Dieu, qui a ordonné le gouvernement humain et qui établit à la fois l’étendue et les limites de l’autorité de l’État (Romains 13:1-7). Notre argument n’est donc délibérément pas fondé sur le Premier amendement ; il repose sur les mêmes principes bibliques que ceux sur lesquels cet amendement lui-même est fondé. L’exercice de la vraie religion est un devoir divin donné aux hommes et aux femmes créés à l’image de Dieu (Genèse 1:26-27 ; Actes 4:18-20 ; 5:29 ; cf. Matthieu 22:16-22). En d’autres termes, la liberté de culte est un commandement de Dieu, et non un privilège accordé par l’État.
Il convient de faire une remarque supplémentaire dans ce contexte. Le Christ est toujours fidèle et vrai (Apocalypse 19:11). Les gouvernements humains ne sont pas aussi dignes de confiance. L’Écriture dit que « le monde entier est sous la puissance du malin » (1 Jean 5:19). Cela se réfère, bien sûr, à Satan. Jean 12:31 et 16:11 l’appellent « le prince de ce monde », ce qui signifie qu’il exerce un pouvoir et une influence par le biais des systèmes politiques de ce monde (cf. Luc 4:6 ; Éphésiens 2:2 ; 6:12). Jésus a dit de lui : « il est un menteur et le père du mensonge » (Jean 8:44). L’histoire est pleine de rappels douloureux que le pouvoir de l’État est facilement et fréquemment abusé à des fins malveillantes. Les politiciens peuvent manipuler les statistiques et les médias peuvent dissimuler ou camoufler des vérités gênantes. Ainsi, une église qui fait preuve de discernement ne peut pas se conformer passivement ni automatiquement aux directives du gouvernement si ce dernier ordonne la fermeture des réunions collectives – même si la raison invoquée est une problème de santé et de sécurité publiques.
L’Église est par définition une assemblée. C’est le sens littéral du mot grec traduit par « église » – ekklesia – l’assemblée des appelés. Une assemblée qui n’est pas une assemblée est une contradiction dans les termes. Les chrétiens ont donc reçu l’ordre de ne pas renoncer à la pratique de se réunir (Hébreux 10:25) – et aucun État terrestre n’a le droit de restreindre, de délimiter ni d’interdire le rassemblement des croyants. Nous avons toujours soutenu l’Église clandestine dans les nations où le culte des congrégations chrétiennes est jugé illégal par l’État.
Lorsque les autorités limitent la fréquentation de l’Église à un certain nombre de personnes, elles tentent d’imposer une restriction qui, enprincipe, rend impossible le rassemblement des saints en tant qu’Église. Lorsque les autorités interdisent le chant lors des services religieux, elles tentent d’imposer une restriction qui, enprincipe, rend impossible pour le peuple de Dieu d’obéir aux commandements d’Éphésiens 5:19 et de Colossiens 3:16. Lorsque les autorités prescrivent la distanciation, elles tentent d’imposer une restriction qui, enprincipe, rend impossible l’expérience de l’étroite communion entre les croyants, ordonnée dans Romains 16:16, 1 Corinthiens 16:20, 2 Corinthiens 13:12 et 1 Thessaloniciens 5:26. Dans tous ces domaines, nous devons nous soumettre à notre Seigneur.
Bien qu’en Amérique nous ne soyons pas habitués à l’intrusion du gouvernement dans l’Église de notre Seigneur Jésus-Christ, ce n’est pas la première fois dans l’histoire de l’Église que les chrétiens ont à faire face à des gouvernements trop autoritaires ou à des dirigeants hostiles. En fait, la persécution de l’Église par les autorités de l’État a été la norme, et non l’exception, tout au long de l’histoire de l’Église. « En effet », dit l’Écriture,
« tous ceux qui désirent vivre pieusement en Jésus-Christ seront persécutés » (2 Timothée 3:12).
Historiquement, les deux principaux persécuteurs ont toujours été le gouvernement laïc et les fausses religions. La plupart des martyrs du christianisme sont morts parce qu’ils ont refusé d’obéir à de telles autorités. C’est, après tout, ce que le Christ a promis :
« S’ils m’ont persécuté, ils vous persécuteront aussi » (Jean 15:20).
Dans la dernière des béatitudes, Il a dit :
« Heureux serez-vous lorsqu’on vous outragera, qu’on vous persécutera et qu’on dira faussement de vous toute sorte de mal à cause de moi. Réjouissez-vous et soyez dans l’allégresse, parce que votre récompense sera grande dans les cieux ; car c’est ainsi qu’on a persécuté les prophètes qui ont été avant vous » (Matthieu 5:11-12).
Alors que la politique gouvernementale s’éloigne des principes bibliques, et que les pressions juridiques et politiques contre l’Église s’intensifient, nous devons reconnaître que le Seigneur peut utiliser ces pressions comme moyen de purge pour révéler la véritable Église. Le fait de succomber à l’emprise du gouvernement peut amener les églises à rester fermées indéfiniment. Comment la véritable Église de Jésus-Christ peut-elle se distinguer dans un climat aussi hostile ? Il n’y a qu’un seul moyen : l’allégeance audacieuse au Seigneur Jésus-Christ.
Même lorsque les gouvernements semblent sympathiser avec l’Église, les responsables chrétiens ont souvent dû faire face à des fonctionnaires agressifs. Dans la Genève de Calvin, par exemple, les responsables de l’Église ont quelquefois dû repousser les tentatives du conseil municipal de régir certains aspects du culte, de la politique de l’Église et de la discipline de l’Église. L’Église d’Angleterre ne s’est jamais complètement réformée, précisément parce que la Couronne et le Parlement britanniques se sont toujours mêlés des affaires de l’Église. En 1662, les Puritains ont été expulsés de leur chaire parce qu’ils refusaient de se plier aux mandats du gouvernement concernant l’utilisation du Livre de la prière commune, le port des vêtements et d’autres aspects cérémoniels du culte réglementé par l’État. Le monarque britannique prétend toujours être le gouverneur suprême et le chef titulaire de l’Église anglicane.
Mais encore une fois : le Christ est le seul vrai chef de son Église, et nous avons l’intention d’honorer cette vérité vitale dans tous nos rassemblements. Pour cette raison primordiale, nous ne pouvons pas accepter et nous ne nous inclinerons pas devant les restrictions intrusives que les responsables gouvernementaux veulent maintenant imposer à notre congrégation. Nous offrons cette réponse sans rancune, et non pas avec des cœurs combatifs ou rebelles (1 Timothée 2:1-8 ; 1 Pierre 2:13-17), mais avec la conscience que nous devons répondre au Seigneur Jésus pour l’intendance qu’Il nous a confiée en tant que bergers de son précieux troupeau.
Aux responsables du gouvernement, nous disons respectueusement avec les apôtres :
« S’il est juste aux yeux de Dieu de vous écouter plutôt que d’écouter Dieu, c’est à vous qu’il appartient de juger » (Actes 4:19).
Et notre réponse sans hésitation à cette question est la même que celle des apôtres :
« Nous devons obéir à Dieu plutôt qu’aux hommes » (Actes 5:29).
Notre prière est que toute congrégation fidèle se tienne à nos côtés dans l’obéissance à notre Seigneur, comme l’ont fait les chrétiens au cours des siècles.
Addendum
Les anciens de l’église Grace ont pris en considération et ont indépendamment consenti à suivre la directive gouvernementale initiale, non pas parce que nous pensions que l’État avait le droit de dire aux églises quand, s’il faut et comment pratiquer le culte. Pour être clair, nous pensons que les directives initiales ont été tout autant une intrusion illégitime de l’autorité de l’État dans les affaires ecclésiastiques que nous le pensons aujourd’hui. Cependant, comme nous ne pouvions pas connaître la véritable gravité du virus, et parce que nous nous soucions des gens comme notre Seigneur l’a fait, nous pensons que la protection de la santé publique contre les contagions graves est une fonction légitime des chrétiens comme du gouvernement civil. C’est pourquoi nous avons volontairement suivi les recommandations initiales de notre gouvernement. Il est bien sûr légitime pour les chrétiens de s’abstenir temporairement de l’assemblée des saints face à une maladie ou à une menace imminente pour la santé publique.
Lorsque le confinement dévastateura commencé, il était censé être une mesure provisoire à court terme, avec pour objectif d’ »infléchir la courbe » – ce qui signifie que les autorités voulaient ralentir le taux d’infection pour s’assurer que les hôpitaux ne soient pas débordés. Et il y a eu d’horribles projections sur le nombre de décès. À la lumière de ces facteurs, nos pasteurs ont soutenu les mesures en observant les directives qui ont été émises pour les églises.
Mais nous n’avons pas cédé notre autorité spirituelle au gouvernement laïc. Nous avons dit dès le début que notre respect volontaire des directives gouvernementales était susceptible de changer si les restrictions s’étendaient au-delà de l’objectif fixé, ou si des politiciens s’immisçaient indûment dans les affaires de l’Église, ou si les responsables de la santé ajoutaient des restrictions qui tenteraient de saper la mission de l’Église. Nous avons pris chaque décision en gardant à l’esprit notre propre charge de responsabilité. Nous avons simplement saisi l’occasion qui s’est présentée au début de nous soucier des préoccupations des responsables de la santé et de prendre en compte les mêmes préoccupations parmi les membres de notre église, mus par notre désir d’agir en manifestant une attention et une sagesse abondantes (Philippiens 4:5).
Mais nous avons maintenant plus de vingt semaines de restrictions non levées. Il est évident que ces prédictions initiales de décès étaient fausses et que le virus est loin d’être aussi dangereux qu’on ne le craignait à l’origine. Pourtant, environ quarante pour cent de l’année se sont écoulés sans que notre église ait pu au fond se réunir de manière normale. La capacité des pasteurs de conduire leurs troupeaux a été sévèrement réduite. L’unité et l’influence de l’église ont été menacées. Les occasions pour les croyants de se servir et de se servir les uns les autres ont été manquées. Et la souffrance des chrétiens qui sont troublés, craintifs, angoissés, infirmes ou qui ont un besoin urgent de communion et d’encouragement a été amplifiée au-delà de tout ce qui pourrait raisonnablement être considéré comme juste ou nécessaire. Les grandes manifestations publiques qui étaient prévues pour 2021 sont déjà annulées, ce qui indique que les responsables se préparent à maintenir les restrictions en vigueur jusqu’à l’année prochaine et au-delà. Cela oblige les églises à choisir entre le commandement clair de notre Seigneur et les injonctions des fonctionnaires du gouvernement. C’est pourquoi, suivant l’autorité de notre Seigneur Jésus-Christ, nous choisissons volontiers de Lui obéir.
Le procès de la Ferme des Deux Soleils s’ouvre en octobre 2018 au tribunal correctionnel de Vesoul. Sur le banc des accusés, Luce Barbe, thérapeute de formation qui a su embarquer une vingtaine d’adeptes dans son projet fou de ferme de culture maraichère bio et autonome à la sauce Reiki.
« Ils sont fracassés. Huit ans après, quelques uns ont réussi à se reconstruire. Ils ne sont pas à l’aise avec ça. » Didier Fohr est journaliste à l’Est républicain. Des dérives, il en a vu, mais jamais comme celle de la secte des Deux Soleils, à Servance, en Haute-Saône.
« Il s’en est fallu de peu pour que les adeptes ne se suicident pas»,
raconte-t-il, enchaînant :
«Cette fin tragique a été évoquée en première instance, d’un coup, comme ça. Pourtant, il n’y a quasiment rien dans la procédure. J’ai questionné une ancienne adepte, mais elle est restée floue. La gourelle leur avait demandé à l’époque de dire au revoir aux familles avant un possible voyage dans la 5ème dimension. Il y avait des enfants parmi eux. Une maison avait été réservée en Corse. Heureusement, la gourelle a été arrêtée à ce moment là. »
Sept ans d’instruction
Le procès de la Ferme des Deux Soleils s’ouvre en octobre 2018 au tribunal correctionnel de Vesoul. Sur le banc des accusés, Luce Barbe, la cinquantaine bien tassée, thérapeute de formation qui a su embarquer une vingtaine d’adeptes dans son projet fou de ferme de culture maraichère bio et autonome à la sauce Reiki. Parmi ses membres, principalement d’anciens patients, qu’elle a réussi à embobiner. Et ce, durant trois années. Ils lui serviront de main d’œuvre gratuite. Des personnes sous influences, fragiles, qu’elle plumera jusqu’au dernier centime.
Didier Fohr revient sur ce procès qu’il qualifie d’emblématique. Sept ans d’instruction et une gourelle en fuite lors de son premier procès. Elle sera finalement interpelée en janvier 2019 dans le Morbihan, avant d’être condamnée par la cour d’appel de Besançon le 21 novembre 2019 à 5 ans de prison dont 2 ans avec sursis. Une peine que le journaliste estime forte dans ce genre d’affaire et lourde de sens :
« Le jugement rendu est intéressant sur le plan pénal par rapport à l’emprise sectaire dans le domaine de la thérapie. C‘est un procès emblématique, qui fera jurisprudence. »
Note de Vigi-Sectes:
La société fait face à une avalanche de pseudo-thérapies ésotériques et occultes. Le Réiki est particulièrement dangereux car le soignant, comme le soigné, s’ouvrent à des “guides Spirituels”. L’histoire devrait nous apprendre qu’un seul peut être notre guide spirituel. Les autres guides spirituels ne sont que des entités démoniaques.
... par ta magie, toutes les nations ont été égarées. (Apocalypse 18:23)
ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಐನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪಂಗಡಗಳಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ, ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಎಲ್ಲವು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಹೊಂದಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲವು ಯೇಸುಕ್ರಿಸ್ತನ ಅಧಿಕೃತ ಸಭೆಗಳು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಾಗ ಅಗಾಧವಾದ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತತೆಗಳಿರುವದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಗಂಭೀರ ಘರ್ಷಣೆಗಳಿವೆ ಎಂದು ನೀವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಹಾಗಾದರೆ ಪಂಥ ಎಂದರೇನು? ಪಂಥವು ಒಂದು ಧರ್ಮದೊಳಗೆ ರೂಪುಗೊಂಡ ಒಂದು ಪಂಗಡ ಮತ್ತು ಅದೇ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಅನುಯಾಯಿಗಳನ್ನು ಗುಂಪಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಪಂಥವು ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಪದವಾದ « ಸಿಕ್ವಿ » ಯಿಂದ ಬಂದಿದೆ, ಅಂದರೆ ಅನುಸರಿಸು ಎಂದು ಅರ್ಥ. ಕೆಲವು ಜನರು ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ « ಸೆಕೇರ್ »ನಿಂದ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. « ಸೆಕೇರ್ » ಅಂದರೆ ಕತ್ತರಿಸುವುದು, ಬೇರ್ಪಡಿಸುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಏನೇ ಆದರೂ ಪಂಥ ಎಂಬ ಪದವು ಧರ್ಮ ವಿರೋಧಿ ಎಂಬ ಅರ್ಥವನ್ನು ನೀಡುತದೆ. (ಗ್ರೀಕ್ ಪದ « ಹೈರೆನ್ » ಅಂದರೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವುದು). »ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಪಂಥದ ಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ಧರ್ಮದ್ರೋಹಿ » (ಫ್ರಿಟ್ಜ್ ಬ್ಲ್ಯಾಂಕ್). ಇದಲ್ಲದೆ ವಲ್ಗೇಟ್ – ಸತ್ಯವೇದದ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಅನುವಾದ. ಗ್ರೀಕ್ ಪದವಾದ ‘ಹೈರೆಸಿಸ್’ (Hairesis) ಭಾಷಾಂತರಿಸಲು ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಪದಗಳಾದ ‘ಸೆಕ್ಟ್’ (Secta) ಮತ್ತು ‘ಹರೆಸಿಸ್’ (Hearesis) ಗಳನ್ನು ಅದಲು ಬದಲಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ.
ಭಿನ್ನಮತೀಯ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಹೆಸರಿಸಲು ಒಂದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಫ್ರೆಂಚ್ ಅನುವಾದದಲ್ಲಿ ಸೆಕ್ಟ (Sect), ಹೆರೆಸಿ (Heresy),ಮತ್ತು ಪಾರ್ಟಿ (Party), ಎಂಬ ಪದಗಳಿಂದ ಭಾಷಾಂತರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಯೇಸುಕ್ರಿಸ್ತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಯಹೂದಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಪಂಥಗಳು ಇದ್ದವು. ಅವುಗಳೆಂದರೆ, ಫರಿಸಾಯರು (ಅಕೃ 26:5). ಸದ್ದುಕಾಯರು (ಅಕೃ 5:17), ಎಸ್ಸೆನೀಸ್ ಮತ್ತು ಆದಿ ಕ್ರೈಸ್ತರು ತಮ್ಮನ್ನು ಯೆಹೂದ್ಯ ಪಂಥವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. (ಅಕೃ 24:5; 24:14; 28:22).
ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಪಂಥ ಎಂಬ ಪದವು ಸರಳವಾದ ವಿಭಜನೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಉಪದೇಶದಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ಭೇದವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಈ ಪದವು ಹೆಚ್ಚು ನಿರ್ಬಂಧಿತ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಇದು « ಸ್ವಸ್ಥ ಬೋಧನೆ » ಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರುವ ಧಾರ್ಮಿಕ ಚಳುವಳಿಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ (2ತಿಮೊ. 4:3; ತೀತನಿಗೆ 1:9; 2:1). ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಕರಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಈ ಪದವು ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರಸ್ತುತ ಅವಹೇಳನಕಾರಿ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಕ್ರೈಸ್ತರಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. « ಅಪೊಸ್ತಲರ ಬೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ » (ಅಕೃ 2:42). ಈ ಪಂಥಗಳು ಸುವಾರ್ತೆ ಸಾರಲು ಅಡ್ಡಿಯಾದವು ಮತ್ತು ಅಪೊಸ್ತಲ ಪೌಲನು « ಸುಳ್ಳು ಸಹೋದರರೊಳಗೆ ಇರುವಾಗ ಅಪಾಯಗಳು ನನಗೆ ಸಂಭವಿಸಿದವು » ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ (2ಕೊರಿಂಥದವರಿಗೆ 11:26). ಇಂದಿಗೂ ಪಂಥಗಳು ಸತ್ಯ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಪ್ರಸ್ತುತ ಆತಂಕಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಈಗ ಸುಳ್ಳು ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಕರ್ತನ ಪುನರಾಗಮನಕ್ಕೆ ಮುಂಚಿನ ಗುರುತುಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ (ಮತ್ತಾ 24:3-24).
ಆದ್ದರಿಂದ ಯೇಸು ನಮಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಯಾರಾದರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಾರು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿರಿ” (ಮತ್ತಾ 24:4).
II. ಸತ್ಯವೇದದಲ್ಲಿರುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳು
Biblical warnings
ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾಗಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳು ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದು ಹೇಳುವುದನ್ನು ನಾವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತೇವೆ. ಈ ಹೇಳಿಕೆಯು ಸಮನ್ವಯತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿವಿಧ ಧಾರ್ಮಿಕ ಚಳುವಳಿಗಳಿಂದ ಅವರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯುವ ಮೂಲಕ, ವಿಭಿನ್ನ ಕ್ರೈಸ್ತ ಅಥವಾ ಇತರ ಸಮುದಾಯಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸಮನ್ವಯಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಉಪದೇಶವೆಂದರೆ, ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸುವ ಮತ್ತು ಏಕತೆಯ ಸುಪ್ತ ಬಾಯಾರಿಕೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳು ಉತ್ತಮವಾಗಿದ್ದರೆ, ಜೀವಿಸುವ ದೇವರ ಮಗನಾದ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಆಗಮನವು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಯೇಸುಕ್ರಿಸ್ತನ ಬಾಯಿಂದ ಬಂದ ಸತ್ಯವೇದದಲ್ಲಿರುವ ಅನೇಕ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳು ಅರ್ಥಹೀನವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದು ಭಾವನಾತೀತ.
ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ವಿಚಲನದ ವಿರುದ್ಧ ಬೈಬಲ್ ನಮಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು « ವಿನಾಶಕಾರಿ ಪಂಥಗಳು » (2 ಪೇತ್ರ 2:1) « ಸುಳ್ಳು ಉಪದೇಶ ಅಥವಾ ಸುಳ್ಳು ಜ್ಞಾನ » (1 ತಿಮೊ 6:20). ಇವುಗಳಿಂದ ಜಾಗರೂಕರಾಗಿರಲು ಹೇಳುತ್ತದೆ, “ದೆವ್ವಗಳ ಬೋಧನೆಗಳು” (1ತಿಮೊ 4:1)… ಅವನ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳನ್ನು ಯಾವುದೇ ಸೈದ್ದಾಂತಿಕತೆಯಿಂದ ದೂರವಿಡಲಾಗಿದೆ. « ಸುಳ್ಳುಪ್ರವಾದಿಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರವಾಗಿರಿ. ಅವರು ಕುರಿವೇಷ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಒಳಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಅವರು ಹಿಡುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ತೋಳಗಳೇ » (ಮತ್ತಾ 7:15). « ಇದೇನೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಲ್ಲ; ಸೈತಾನನು ತಾನೇ ಪ್ರಕಾಶರೂಪವುಳ್ಳ ದೇವದೂತನ ವೇಷವನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅವನ ಸೇವಕರು ಸಹ ನೀತಿಗೆ ಸೇವಕರಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವದಕ್ಕೆ ವೇಷಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವದು ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ » (2ಕೊರಿಂ 11:14-15; ಮತ್ತಾ 24:11; 2 ತಿಮೊ 4: 3-4; 2ಪೇತ್ರ 2:1).
III. ಪಂಥಗಳ ಖಂಡನೆ Condemnation of cults
ಪಂಥಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಸುಳ್ಳು ಪ್ರವಾದಿಗಳನ್ನು ಸತ್ಯವೇದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಖಂಡಿಸುತ್ತದೆ. « ಕ್ರಿಸ್ತನ ಉಪದೇಶದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳದೆ ಅದನ್ನು ಅತಿಕ್ರವಿುಸಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುವವನಿಗೆ ದೇವರ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯಿಲ್ಲ (2ಯೋಹಾನನು 9). « ಮತ್ತೊಂದು ಸುವಾರ್ತೆ ಇದೆ ಎಂದು ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಕೆಲವರು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಭೇದವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಮಾರ್ಪಡಿಸುವದಕ್ಕೆ ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ ನಾವು ನಿಮಗೆ ಸಾರಿದ ಸುವಾರ್ತೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದದ್ದನ್ನು ನಾವೇ ಆಗಲಿ ಪರಲೋಕದಿಂದ ಬಂದ ದೇವದೂತನೇ ಆಗಲಿ ನಿಮಗೆ ಸಾರಿದರೆ ಶಾಪಗ್ರಸ್ತನಾಗಲಿ » (ಗಲಾ 1:7-8; ಗಲಾ 5:19-21; 2ಪೇತ್ರ 2:1; 3:16).
« ಸಹೋದರರೇ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ನೆನಪಿಗೆ ತರುತ್ತೇನೆ; ನೀವು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಿರಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೀರಿ. ನಾನು ಯಾವ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿ ನಿಮಗೆ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದೆನೋ ನೀವು ಅದನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡುಕೊಂಡರೆ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯು ನಿರಾಧಾರವಾಗದ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಆ ಸುವಾರ್ತೆಯಿಂದ ನಿಮಗೆ ರಕ್ಷಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ » (1ಕೊರಿಂ15:1-2). ಹೀಗೆ ಪಂಥೀಯರ ನಂಬಿಕೆ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವೆಂದು ಸತ್ಯವೇದ ಘೋಷಿಸುತ್ತದೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಪಂಥಗಳು ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಧರ್ಮ ಅಥವಾ ಅವರ ಸಭೆ ಅಥವಾ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ನಂಬುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನಿಗೆ ಬೇಕಾದ ನಂಬಿಕೆಯೆಂದರೆ ಅವನ ಮೇಲಿರುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಯಾವುದೇ ಉಪದೇಶದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದಲ್ಲ. ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಅನುಮೋದನೆಯಲ್ಲ, ಕ್ರಿಸ್ತನೊಂದಿಗಿನ ಸಂಪರ್ಕವೇ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು.
IV. ಪಂಥೀಯರ ಬಗೆಗಿನ ವರ್ತನೆ
Attitude towards sectarians
ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಉಪದೇಶವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಎಂದು ಸತ್ಯವೇದ ಹೇಳುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಜಾಣ್ಮೆಯಿಂದ ತಿರಸ್ಕರಿಸಬೇಕೆ ಹೊರತು ಹಿಂಸಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಅಲ್ಲ.“ಸಹೋದರರೇ, ನೀವು ಹೊಂದಿದ ಉಪದೇಶಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಭೇದಗಳನ್ನೂ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನೂ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಉಂಟುಮಾಡುವವರನ್ನು ಗುರುತಿಟ್ಟು ಅವರಿಂದ ದೂರವಿರಿ ಎಂದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ » (ರೋಮ16:17; 1ತಿಮೊ 4:7; 2ತಿಮೊ 2:23; ಹಾಗೂ ತೀತ 3:10). “ಆದರೆ…ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ ಆಧಾರವೇನೆಂದು ಕೇಳುವವರೆಲ್ಲರಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹೇಳುವದಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರಿ; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಸಾತ್ವಿಕತ್ವದಿಂದಲೂ ಮನೋಭೀತಿಯಿಂದಲೂ ಹೇಳಿರಿ » (1ಪೇತ್ರ 3:15; ಮತ್ತಾ 26:52; ಲೂಕ 9:54-55; ಎಫೆ. 4:15; ಹಾಗೂ 2ತಿಮೊ 2:25). ನಾವು ಪಂಥೀಯರನ್ನು ಒಂದೇ ಒಂದು ಆಯುಧದಿಂದ ಎದುರಿಸಬೇಕು, ಅದುವೇ « ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನು ಕೊಡುವ ದೇವರ ವಾಕ್ಯವೆಂಬ ಕತ್ತಿ » (ಎಫೆ. 6:17). ಮತ್ತು ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಸುವಾರ್ತೆಯ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮಮತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಾರಬೇಕು.
V. ನಿಜವಾದ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಉಪದೇಶ Exhortations to the True Faith
“ಒಳ್ಳೆಯ ಉಪದೇಶ” ದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಬೈಬಲ್ ನಮಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತದೆ. ನೀವು ಆತ್ಮದ ಎಲ್ಲಾ ನುಡಿಗಳನ್ನು ನಂಬದೆ ಆಯಾ ನುಡಿಗಳು ದೇವರಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದವುಗಳೋ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಅವುಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕು. (1ಯೋಹಾನ 4:1) ಮತ್ತು ನಾವು ನಿಜವಾದ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆಯೇ ಎಂದು ಸಹ ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕು. « ಮನುಷ್ಯದೃಷ್ಟಿಗೆ ಸರಳವಾಗಿ ತೋರುವ ಒಂದು ದಾರಿಯುಂಟು. ಅದು ಕಟ್ಟಕಡೆಗೆ ಮರಣಮಾರ್ಗವೇ » (ಜ್ಞಾನೋ 14:12). ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪಂಥೀಯರೂ ತಾವು ಯೇಸುಕ್ರಿಸ್ತನ ನಿಜವಾದ ಸಭೆಗೆ ಸೇರಿದವರು ಎಂದು ನಂಬುತ್ತಾರೆ ಆದರೆ ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮದ ಇತರ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗುಂಪುಗಳಿಂದಾಗಿ ಪಂಥಿಯರು ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ್ರೋಹಿಗಳಗುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಮಗೆ ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಸತ್ಯವೇದ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಿಕರ ಧರ್ಮವು ಧರ್ಮದ್ರೋಹಿಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿಂಗಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಮಗೆ ಯಾರು ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ? ಅದು ನಮಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ಅದು ದೇವರ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ನಾವು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ್ದೇವಾ? ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯು ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹವನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆಯೇ ಅಥವಾ ಉಪದೇಶಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಪರಾಧ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆಯೇ?
ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಯೆರೆಮಿಾಯನ ಪ್ರಲಾಪ (3:40) ಈ ಉಪದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ: “ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಹುಡುಕೋಣ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸೋಣ. » ಅಂತಹ ಸಂಶೋಧನೆಯು ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹಾಗು ಇಡೀ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ದೋಷದ ಹಾದಿಯಿಂದ ದೂರವಿರಿಸಲು ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಯ ಪರಿಶುದ್ಧ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಮರುಶೋಧಿಸಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಇದರ ಲೇಖಕನಾದ, ನಾನು ನನ್ನ ಹೆತ್ತವರಿಂದ ಆನುವಂಶಿಕವಾಗಿ ಪಡೆದ ಧರ್ಮದಿಂದ 35 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೆ ಎನೂ ಅರಿಯಾದವನಾಗಿದ್ದೆ ಹಾಗಾಗಿ ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಓದುಗರನ್ನು ವಿನಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಒತ್ತಾಯಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ದೇವರ ವಾಕ್ಯವು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತದೆ.
“ಕ್ರಿಸ್ತನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀರೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಿರಿ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪರಿಶೋಧಿಸಿಕೊಳ್ಳಿರಿ” (2ಕೊರಿಂ 13: 5). ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಬೆಳಕಾಗಿರುವ ತಂದೆಗೆ ತಿಳಿಸಲು ನಾವು ಪ್ರತಿ ಓದುಗರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತೇವೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಸಹ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಾರೆ: « ನಾನು ಕೇಡಿನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿರುತ್ತೇನೋ ಏನೋ ನೋಡಿ ಸನಾತನಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಡಿಸು » (ಕೀರ್ತ. 139:24).
VI. ಪಂಥಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? How to recognize cults?
ಪಂಥಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಯಾವಾಗಲೂ ಸುಲಭವಲ್ಲ; ಯೇಸು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಸುಳ್ಳುಕ್ರಿಸ್ತರೂ ಸುಳ್ಳುಪ್ರವಾದಿಗಳೂ ಎದ್ದು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ದೇವರಾದುಕೊಂಡವರನ್ನು ಸಹ ಮೋಸಗೊಳಿಸುವದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಸೂಚಕಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೂ ಅದ್ಭುತಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುವರು » (ಮತ್ತಾ 24:24). ಅವರು ಸ್ನೇಹಪರ ನೆರೆಯವನಾಗಿರಬಹುದು, ಸಹಾನುಭೂತಿಯ ಕೆಲಸದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯಾಗಿರಬಹುದು, ಮೂಲೆಯ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆತನು ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ, ಆದರೆ ಸತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸುಳ್ಳು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಪಂಥೀಯ ಅಥವಾ ಧರ್ಮವಿರೋಧಿ ಚಲನೆಯನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಬೈಬಲ್ ನಮಗೆ ಕೆಲವು ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಅವುಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು.
ಪಂಥಗಳ ಉದ್ದೇಶ
The purpose of cults
ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯೇ ಹೊರತು ಅವನ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲ. “ಕ್ರಿಸ್ತನು ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರದಲ್ಲಿರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಮಗೆ ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡಿದನು. ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿರಿ; ದಾಸತ್ವದ ನೊಗದಲ್ಲಿ ತಿರಿಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿರಿ » (ಗಲಾ 5:1; ಗಲಾ 2:4; ಕೊಲೊ. 2:8). ಈಗ ಪಂಥಗಳು ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳ ಮೇಲೆ ಆದಿ ಕ್ರೈಸ್ತರಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲದ ಸೇವೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸುತ್ತವೆ; “ಕ್ರಿಸ್ತನಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುವ” ಬದಲು ( ಯೋಹಾನ 8:36 ), ಅನುಯಾಯಿ ತನ್ನ ಪಂಥಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟಿರುತ್ತಾನೆ. ನಿಮ್ಮ ಸಭೆ ಇಂತಹ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದೆಯೇ ಅಥವಾ ಬಳಸಿದೆಯೇ?
ಅವರ ಮೇಲಾಧಿಕಾರಿ
Their Gurus
ಅವರ ತಲೆಯಲ್ಲಿ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಯೇಸುಕ್ರಿಸ್ತನಿಲ್ಲ (ಎಫೆ. 1:22; 4:15; 5:23; ಕೊಲೊ.1:18), ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಅಥವಾ ಪುರುಷರ ಗುಂಪು ಧರ್ಮ ಪ್ರಚಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಹೊಸ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾನವೀಯತೆಗೆ ರವಾನಿಸಲು ಸತ್ಯವೇದದ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪಡೆದಿರುವುದು. ಆದರೆ ಇದು ನಮಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡುತ್ತದೆ: « ಪ್ರಭುಗಳಲ್ಲಿ ಭರವಸವಿಡಬೇಡಿರಿ; ಮಾನವನನ್ನು ನೆಚ್ಚಬೇಡಿರಿ, ಅವನು ಸಹಾಯಮಾಡಲು ಶಕ್ತನಲ್ಲ » (ಕೀರ್ತ. 146: 3; ಯೆಶಾಯ 2:22; ಯೆರೆ. 17: 5). ಮತ್ತು ಯೇಸು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ:
« ಯಾಕೆಂದರೆ ಕ್ರಿಸ್ತನೊಬ್ಬನೇ ನಿಮಗೆ ಗುರುವು » (ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಡೆಸುವವನಾಗಿದ್ದಾನೆ): (ಮತ್ತಾ23:10). ಮತ್ತು ಪಂಥಗಳು ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರವು ಇನ್ನೂ ಖಚಿತ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಸಮಂಜಸವಾಗಿದೆ ಎಂದು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತಿವೆ. ಅವರು ಹೊಸ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳನ್ನು ಸಹ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಶಃ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಆದಾಯ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ದೇವರ ವಾಕ್ಯ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ, « ಏಕಂದರೆ ದೇವರು ಒಬ್ಬನೇ; ದೇವರಿಗೂ ಮನುಷ್ಯರಿಗೂ ಮಧ್ಯಸ್ಥನು ಒಬ್ಬನೇ; ಆತನು ಮನುಷ್ಯನಾಗಿರುವ ಕ್ರಿಸ್ತ ಯೇಸುವೇ; ಆತನು ಎಲ್ಲರ ವಿಮೋಚನಾರ್ಥವಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಬಿಟ್ಟನು » (1ತಿಮೊ 2: 5-6). ನಿಮ್ಮ ಸಭೆ ಸತ್ಯವೇದದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಕುಮಾರನ ಬಾಯಿಯ ಮೂಲಕ ಬಂದ ಹೊಸ ಪ್ರಕಟಣೆಗಳು, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳು ಮತ್ತು ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಹಾಗೂ ದೇವರು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ಯೇಸುಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದೆಯೇ?
ಅವರ ಹಣ್ಣುಗಳು
Their fruits
“ಹಾಗೆಯೇ ಒಳ್ಳೇ ಮರಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೇ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುವವು; ಹುಳುಕು ಮರವು ಕೆಟ್ಟ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುವದು. ಒಳ್ಳೇ ಮರವು ಕೆಟ್ಟ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡಲಾರದು; ಹುಳುಕು ಮರವು ಒಳ್ಳೇ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡಲಾರದು.. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದರ ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೇ ನೀವು ಅವುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಿರಿ. » (ಮತ್ತಾ 7:17-18).
ಯೇಸು ಸೂಚಿಸಿದ ಗುರುತಿನ ವಿಧಾನ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಹೇಗಾದರೂ ಅದರ ಅನ್ವಯಿಸುವಿಕೆ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನೋಟವು ನಮ್ಮನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಪಂಥೀಯರು « ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸದೆ ಭೋಗಗಳನ್ನೇ ಪ್ರೀತಿಸುವವರೂ ಭಕ್ತಿಯ ವೇಷವಿದ್ದು ಅದರ ಬಲವನ್ನು ಬೇಡವೆನ್ನುವವರೂ ಆಗಿರುವರು » (2ತಿಮೊ 3: 5). ಕೆಲವು ಚರ್ಚುಗಳು ತಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು, ಶಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ ಲಾಭವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಅವರು ನಿಜವಾದ ನಂಬಿಕೆಯ ಫಲವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅವು ಅಧಿಕೃತ ಚರ್ಚ್ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಾಧನೆಗಳು ಸಂಖ್ಯಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಪ್ರಬಲವಾದ ಚರ್ಚ್ ಅನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತವೆ. (ಮತ್ತು ಇದು ಸಣ್ಣ ಸಭೆಗಳನ್ನು ಪಂಥೀಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಆರೋಪಿಸುತ್ತದೆ), ಆದರೆ ಅವು ಯೇಸುಕ್ರಿಸ್ತನಿಗೆ ನೀತಿಯ ಮಾನದಂಡವಲ್ಲ. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸಭೆ ಅನೇಕರ ಸಭೆ ಅಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ « ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವರು ಬಹು ಜನ, ಆಯಲ್ಪಟ್ಟವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಜನ ಅಂದನು » (ಮತ್ತಾ 22:14). ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತಾಯ 7:20 ಆತ್ಮಿಕ ಫಲಗಳಾಗಿವೆ. « ಹೀಗಿರಲಾಗಿ ಯಾವನಾದರೂ ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅವನು ನೂತನಸೃಷ್ಟಿಯಾದನು. ಇಗೋ, ಪೂರ್ವಸ್ಥಿತಿ ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲಾ ನೂತನವಾಯಿತು » (2ಕೊರಿಂ 5:17).
ನಿಜವಾದ ಶಿಷ್ಯರ ಫಲಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಧೇಯತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು (ಎಫೆ. 5:24; ಯಾಕೋಬ 4: 7). ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಅನೇಕ ಪಂಥಗಳು ಕೆಲವು ದೈವಿಕ ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಇಹಲೋಕದಸ್ನೇಹ (ಯಾಕೋಬ 4:4), ಹಣದಾಶೆ (ಇಬ್ರಿಯ 13:5), ಅಸಹ್ಯಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಆಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುತ್ತವೆ. (ಧರ್ಮ 18:10-12), ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಅಡಲಿ (ಎಫೆ 4:25), ಆತ್ಮದಿಂದ ಮತ್ತು ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆರಾಧನೆ (ಯೋಹಾನ 4:24; ಧರ್ಮ. 27:15; ವಿಮೋ. 20:5), ನಮ್ರತೆ (ಮತ್ತಾ 23: 11-12), ನೆರೆಯವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು (ಮತ್ತಾ 5: 43-45), ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಪಂಥಗಳ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಡವಳಿಕೆ, ವಿಧಾನಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಚಾರ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಆತ್ಮೀಕ ಸುವಾರ್ತೆ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಕ್ರೈಸ್ತಿಯ ಜೀವನದ ಫಲಗಳಿಂದ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತವೆ.
ಅವರ ಉಪದೇಶ
Their preaching
ಪಂಥಗಳು ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ಸತ್ಯವೇದದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಬೋಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಾರೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕೆಲವು ಹೊಸ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆಗಾಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಎಲ್ಲಾ ಕಾಯಿಲೆಗಳ ಗುಣಪಡಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಸಂದೇಶದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತಾರೆ (1ತಿಮೊ 5:23; 2ತಿಮೊ. 4:20; ಗಲಾ4:14); ಆದರೆ ಇತರರು ಹೊಸ ಆದರ್ಶ ಸಮಾಜವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತಾರೆ. ಅಪೊಸ್ತೋಲರ ಉಪದೇಶವು ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. “ನಮ್ಮನ್ನೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಯೇಸುವಿನ ನಿವಿುತ್ತ ನಿಮ್ಮ ದಾಸರೆಂತಲೂ ಕ್ರಿಸ್ತೇಸುವನ್ನೇ ಕರ್ತನೆಂತಲೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಪಡಿಸುತ್ತೇವೆ » (2 ಕೊರಿಂ 4:5; 1ಕೊರಿಂ 2:2; 3:11). ನಿಮ್ಮ ಸಭೆ ಯೇಸುಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನಾದರು ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆಯೇ?
« ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬನ್ನಿ » ಎಂದು ಯೇಸು ಹೇಳಿದನು (ಮತ್ತಾ11:28). ನಾನೇ ಮಾರ್ಗವೂ ಸತ್ಯವೂ ಜೀವವೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನ ಮೂಲಕವಾಗಿ ಹೊರತು ಯಾರೂ ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಬರುವದಿಲ್ಲ (ಯೋಹಾನ 14:6). ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವವನನ್ನು ನಾನು ತಳ್ಳಿಬಿಡುವದೇ ಇಲ್ಲ (ಯೋಹಾನ 6:37). ಬರಬೇಕಾದ ರಕ್ಷಣೆಯು ಇನ್ನಾರಲ್ಲಿಯೂ ಸಿಕ್ಕುವದಿಲ್ಲ; ಆ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಹೊರತು ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ಮನುಷ್ಯರೊಳಗೆ ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಬೇರೆ ಯಾವ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೂ ನಮಗೆ ರಕ್ಷಣೆಯಾಗುವದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದನು (ಅಕೃ 4:12).
ದೇವರ ವಾಕ್ಯದ ಈ ದೃಢೀಕರಣಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಪಂಥಗಳು ನಿಮಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತವೆ: “ನಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬನ್ನಿ! ಸಭೆ ಹೊರಗೆ ರಕ್ಷಣೆಯಿಲ್ಲ”. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಇದು ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ಚರ್ಚ್, ಕೂಟ ಅಥವಾ ಸಭೆಗೆ ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಕರ್ತನು ರಕ್ಷಣೆಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ದಿನಾಲು ಅವರ ಮಂಡಲಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು (ಅಕೃ 2:47).
ನಿಜವಾದ ಸಭೆ (ಗ್ರೀಕನಿಂದ « ಎಕ್ಲೆಸಿಯಾ »=ಹೊರಗೆ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ) ಕ್ರಯಕ್ಕೆ ಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟವರು (1ಕೊರಿಂ. 6:20; 1ಪೇತ್ರ 1:18) ಮತ್ತು ಲೋಕದಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ. (ಗಲಾ 1:4; 1ಪೇತ್ರ 2:9), ಕೊಂಬೆಗಳು ಬಳ್ಳಿಯಿಂದ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಿಜವಾದ ಸಭೆ ಕ್ರಿಸ್ತನಿಂದ ಜೀವಿಸುವುದು (ಗಲಾ 2:20) ನಾನು ದ್ರಾಕ್ಷಿಬಳ್ಳಿ ನೀವು ಕೊಂಬೆಗಳು (ಯೋಹಾನ 15:5); ಹೇಗಂದರೆ ನಾವು ಆತನ ಮರಣಕ್ಕೆ ಸದೃಶವಾದ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿ ಆತನಲ್ಲಿ ಐಕ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ ಆತನ ಪುನರುತ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸದೃಶವಾದ ಪುನರುತ್ಥಾನವನ್ನೂ ಹೊಂದಿ ಆತನಲ್ಲಿ ಐಕ್ಯವಾಗುವೆವು. (ರೋಮ 6:5). ಸಭೆ ಅಥವಾ « ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೇಹ » (1 ಕೊರಿಂ 12:27; ಎಫೆ 1:23) ಸಭೆಗೆ ಶಿರಸ್ಸಾಗಿ ಜೀವಿಸುವ ಕ್ರಿಸ್ತನೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯತೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಪಂಥೀಯರು ಸತ್ಯವೇದವನ್ನು ಅಸಡ್ಡೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ
Cults belittle the Bible
ಪಂಥಗಳು ಪ್ರಚಾರದ ಇತರ ಮೂಲಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ: ಅವರ ಪ್ರವಾದಿಗಳ ಬರಹಗಳು, ಅವರ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು, ಅವರ ಉಪದೇಶಗಳು ಅವರ ದರ್ಶನಗಳು ಅಲ್ಲದೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕವನ್ನುಸತ್ಯವೇದದೊಂದಿಗೆ ಅಥವಾ ಮುಂಚೆಯೇ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. (ಸತ್ಯವೇದಕ್ಕೆ ದ್ವಿತೀಯ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ನೀಡುವರು) ಅವರ ಪ್ರಚಾರ, ಉಪದೇಶದ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ನಿಯತಕಾಲಿಕೆಗಳು ಉಪದೇಶವನ್ನು ಬದಲಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಈ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಬೈಬಲ್ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಮೊಟಕುಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ ಅಥವಾ ತಿರುಚಲಾಗಿದೆ. ಆಗಾಗ್ಗೆ ಮೇಲಾಗಿ ಈ ಬರಹಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಇದು ಅವರ ನಿರಾಕರಣೆಯನ್ನು ಸಂಕೀರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಈಗ ಯೇಸುವಿನ ಬೋಧನೆಯು ಮರೆಮಾಚಿ ಇರಬಾರದು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಸಾರಲ್ಪಡಬೇಕು: « ಯಾವದಾಗಲಿ ಪ್ರಕಾಶಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕೇ ಹೊರತು ರಹಸ್ಯವಾಗಿರುವದಿಲ್ಲ; ಯಾವದಾಗಲಿ ಬೈಲಿಗೆ ಬರಬೇಕೇ ಹೊರತು ಗುಟ್ಟಾಗಿರುವದಿಲ್ಲ » (ಮಾರ್ಕ್ 4:22). ಕೆಲವು ಪಂಥಗಳು ಬೈಬಲ್ ಅತಿಯಾದದ್ದು ಎಂದು ಕಲಿಸುತ್ತವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದರ ಸದಸ್ಯರು ಮೇಲಿನಿಂದ « ಮೊಹರು » ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜೀವನದ ನಿರ್ದೇಶನಗಳನ್ನು ಮೇಲಿನವರಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಅಪೊಸ್ತಲ ಪೌಲನು 15 ನಂಬಿಗಸ್ತರನ್ನು ಹೀಗೆ ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತಾನೆ: « ಕ್ರಿಸ್ತನ ವಾಕ್ಯವು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ದಿಯಾಗಿ ವಾಸಿಸಲಿ » (ಕೊಲೊ 3:16; ಯೋಹಾನ 8:31). ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಬೋಧನೆಗಳು ಮತ್ತು ಹೊಸ ಪ್ರಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸಲು ಸತ್ಯವೇದ ನಮಗೆ ಇತರ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.
« ಪ್ರಿಯರೇ ನಮಗೆ ಹುದುವಾಗಿರುವ ರಕ್ಷಣೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಬರೆಯುವದಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ದೇವಜನರಿಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿರುವಂತೆ ಒಂದೇ ಸಾರಿ ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವದಕ್ಕೆ ನೀವು ಹೋರಾಡಬೇಕೆಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿ ಬರೆಯುವದು ಅವಶ್ಯವೆಂದು ತೋಚಿತು » (ಯೂದನು 3). ಈ ಶಿಸ್ಯತ್ವದ ನಂಬಿಕೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಸಭೆ ನಿಷ್ಠಾವಂತವಾಗಿದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಕಲಬೇರಿಕೆಯಾಗಿದೆಯಾ?
ಪಂಥಗಳು ಸತ್ಯವೇದವನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತವೆ. Cults falsify the Bible
ಈಗಾಗಲೇ ಅಪೊಸ್ತಲರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ದೇವರ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕಲಬೆರಕೆ ಮಾಡಿದರು. ಕ್ರಿಸ್ತನ ನಿಜವಾದ ಅಪೊಸ್ತಲರು ಮಾತ್ರ ಅಪೊಸ್ತಲ ಪೌಲನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿಸಬಹುದು: « ಆದರೆ ನಾವು ದೇವರ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕಲಬೆರಿಕೆಮಾಡುವವರಾದ ಹೆಚ್ಚು ಪಾಲಿನ ಜನರ ಹಾಗಿರದೆ ನಿಷ್ಕಪಟಿಗಳಾಗಿ ದೇವರಿಂದ ಉಪದೇಶ ಹೊಂದಿದವರಿಗೆ ತಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡು ದೇವರ ಸಮಕ್ಷಮದಲ್ಲಿಯೇ ಮಾತಾಡುತ್ತೇವೆ » (2 ಕೊರಿಂ 2:17). « ನಾವು ದೇವರ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ » (2 ಕೊರಿಂ 4: 2).
ಪಂಥಗಳಿಂದ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸುಳ್ಳುಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ; ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಇವುಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಅನುವಾವದನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹಲವಾರು ಅನುವಾದಗಳು ಹೀಬ್ರೂ ಮತ್ತು ಗ್ರೀಕ್ ಆವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಲು ಇದು ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಸುಳ್ಳುತನವು ಸತ್ಯವೇದದ ಪಠ್ಯದೊಂದಿಗಿನ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಟೀಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಹ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಇದು ಕೆಲವು ಪದಗಳು ಅಥವಾ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಅವರು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಹೇಳಲು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಒಲವು ತೋರುತ್ತದೆ. ಇದು ಹೊಸದಲ್ಲ. ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿರುಚಿದವರ ವಿರುದ್ಧ ಅಪೊಸ್ತಲ ಪೇತ್ರನು ಮೊದಲ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು (2 ಪೇತ್ರ 3:16). ಆಗಾಗ್ಗೆ ಪಂಥೀಯ ಉಪದೇಶಗಳು ಸತ್ಯವೇದದ ಒಂದು ಪದವನ್ನು ಸಂದರ್ಭಕ್ಕನುಸಾರವಾಗಿ ತೆಗೆಯುತ್ತವೆ ಅಥವಾ ಅದರ ಅನುವಾದವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿಷಯವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ, ಬದಲಾಯಿಸಿದ ಈ ಪದವು ಇಡೀ ಸತ್ಯವೇದದ ಸಂದೇಶಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.ಅಪೊಸ್ತಲ ಪೇತ್ರ (2ಪೇತ್ರ 1:20), ತನ್ನ ಓದುಗರನ್ನು ಪ್ರವಾದನಾ ವಾಕ್ಯಗಳಿಗೆ ಗಮನ ಕೊಡುವಂತೆ ಕೇಳಿದ ನಂತರ, « ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳ ಯಾವುದೇ ಪ್ರವಾದನವಾಣಿಯು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ವಸ್ತುವಾಗಿರಬಾರದು » (ಅಕ್ಷರಶಃ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಅಂದರೆ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಯಾವ ಪ್ರವಾದನವಾಕ್ಯವೂ ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯನ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ವಿವರಿಸತಕ್ಕಂಥದಲ್ಲವೆಂಬದನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿರಿ). ಈ ಸುಳ್ಳು ಉಪದೇಶಗಳು ಸ್ಥಿರವಾದ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರದ ಕಾರಣ, ಅವು ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಏರಿಳಿತಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತವೆ. ಇದು ವಿಘಟನೆ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಪಂಥದ ಕಣ್ಮರೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟು ನವೀಕರಿಸಲ್ಪಡದೆ ಕೆಲವು ಶತಮಾನಗಳ ನಂತರ ಅವನ ಪ್ರಾಚೀನ ತಪ್ಪೊಪ್ಪಿಗೆ ಅಥವಾ ಅವನ ಮೂಲ ಪಂಥವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗದಂತೆ ಮಾಡುವದು. ನಿಮ್ಮ ಸಭೆ ಇಂತಹ ವಿವೇಚನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಹೋಗಿದೆಯೇ? ಸಭೆ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಸದಾ ಜೀವವುಳ್ಳ ವಾಕ್ಯದ ಮೂಲಕವಾಗಿ ಉಂಟಾಯಿತು (1ಪೇತ್ರ 1:23). ನಾನು ನಿನಗೆ ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಅದೇನಂದರೆ – ನೀನು ಪೇತ್ರನು, ಈ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಸಭೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುವೆನು; ಪಾತಾಳಲೋಕದ ಬಲವು ಅದನ್ನು ಸೋಲಿಸಲಾರದು.(ಮತ್ತಾ16:18), ಅವಳು ಅನುಭವಿಸಿದ ಮತ್ತು ಅವಳು ಇನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಕಿರುಕುಳಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಪಂಥಗಳು ಸುಳ್ಳು ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಸತ್ಯವೇದಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸುತ್ತವೆ. ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯು ಗಂಭೀರ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ:
« ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಪ್ರವಾದನಾವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ನಾನು ಹೇಳುವ ಸಾಕ್ಷಿ ಏನಂದರೆ – ಇವುಗಳಿಗೆ ಯಾವನಾದರೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತುಗಳನ್ನು ತಂದುಹಾಕಿದರೆ ದೇವರು ಅವನ ಮೇಲೆ ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ಉಪದ್ರವಗಳನ್ನು ತಂದು ಹಾಕುವನು » (ಪ್ರಕ22:18; ಧರ್ಮೋ 4:2; ಜ್ಞಾನೋ 30:5-6). ಈ ಉಪದೇಶದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಪಂಗಡಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರಚಾರ ವರ್ಧಿಸಲು ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆಂದು ನಂಬುತ್ತಾರೆ.
1. ಅವರು ರಹಷ್ಯ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ
They reveal hidden things
ಬೈಬಲ್ ಏನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ದೇವರು ನಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ರಹಸ್ಯವಾದವುಗಳು ನಮ್ಮ ದೇವರಾದ ಯೆಹೋವನವು; ಆದರೆ ಆತನಿಂದ ಪ್ರಕಟವಾದವುಗಳು ಸದಾ ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಂತತಿಯವರ ಪಾಲಾಗಿರುವದರಿಂದ ನಾವು ಈ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರನಿಯಮಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಹಂಗಿನಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ » (ಧರ್ಮ 29:29). ಲೋಕದ ಅಂತ್ಯದ ದಿನ ಅಥವಾ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಎರಡನೇ ಬರೋಣವನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಸಲು ಈ ಪಂಥಗಳು ಹೋಗಲಿಲ್ಲವೇಕೆ? « ಇದಲ್ಲದೆ ಆ ದಿನದ ವಿಷಯವೂ ಆ ಗಳಿಗೆಯ ವಿಷಯವೂ ನನ್ನ ತಂದೆಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ತಿಳಿಯುವದೇ ಹೊರತು ಮತ್ತಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದು; ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ದೂತರಿಗೂ ತಿಳಿಯದು, ಮಗನಿಗೂ ತಿಳಿಯದು » (ಮತ್ತಾ. 24:36). ಮತ್ತು ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಕೇಳಿದರೂ ಅಪೊಸ್ತಲರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಆ ದಿನವನ್ನು ಸೂಚಿಸಲಿಲ್ಲ;
ಪ್ರವಾದನಾ ವಾಕ್ಯವು ಮತ್ತೂ ನಮಗೆ ದೃಢವಾಗಿದೆ (2ಪೇತ್ರ 1:19), ಕೊನೆಯ ಸಮಯದ ಸನ್ನಿಹಿತತೆಯನ್ನು ಮುನ್ಸೂಚಿಸಲು ಮಾತ್ರ ಅನುಮತಿಸುತ್ತದೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಇಸ್ರೇಲ್ ರಾಜ್ಯದ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆಯ ನಂತರ. ಆದರೆ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ದಿನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಒಂದು ವರ್ಷ ಮಾತ್ರ, ಪೌಲನ ಅಸಹ್ಯತೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದು (ಗಲಾ1:7-8). ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ರಾತ್ರಿಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳನು ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆಯೇ ಕರ್ತನ ದಿನವು ಬರುವದೆಂದು ನೀವೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೀರಲ್ಲಾ (1ಥೆಸ. 5:2).
2. ಪಂಥೀಯರು ಹೊಸ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆ
They add new prescriptions
ಸತ್ಯವೇದದ ಕಟ್ಟಳೆಗಳಿಗೆ ಪಂಥಗಳು ಹೆಚ್ಚುವರಿ ವಿಧಿ ಅಥವಾ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತವೆ. ಆಹಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಸತ್ಯವೇದ ನಮಗೆ ಈ ಕೆಳಗಿನ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ: « ಬಾಯೊಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಂಥದು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಹೊಲೆಮಾಡುವದಿಲ್ಲ; ಬಾಯೊಳಗಿಂದ ಹೊರಡುವಂಥದೇ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಹೊಲೆಮಾಡುವದು ಎಂದು ಹೇಳಿದನು » (ಮತ್ತಾ 15:11; ರೋಮ. 14:17; 1ತಿಮೊ 4:1-3). ಎನೇ ಆದರೂ ನಾವು ನೀತಿಯುತವಾದ, ಮನೋಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಮಚಿತ್ತವಾಗಿರುವ ಸತ್ಯವೇದದ ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬಾರದು (1 ಕೊರಿಂ. 6:10; ಗಲಾ. 5:21; ಫಿಲಿ. 3:19; 1ತಿಮೊ. 5:23; ತೀತ 2:2; 1ಪೇತ್ರ 4:3).
ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ನಂಬುವ ಪ್ರೌಢಾವಸ್ಥೆಯ ದೀಕ್ಷಾಸ್ನಾನವನ್ನು ಈ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವರ್ಗೀಕರಿಸಬಾರದು ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಈ ದೀಕ್ಷಾಸ್ನಾನವು ಹೊಸದೇನಲ್ಲ. ಇದು ಆದಿ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸಹ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿತ್ತು (ಅಕೃ 2:41 ; 8:13 ; 16:33; 18: 8). ಅನೇಕ ಅಧಿಕೃತ ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಭೆಗಳು ಶಿಷ್ಯತ್ವದ ನಿಯಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಶಿಶು ದೀಕ್ಷಾಸ್ನಾನವನ್ನು (3 ನೇ ಶತಮಾನದ ನಾವೀನ್ಯತೆ) ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿವೆ.
3. ಅವರು ಸತ್ಯವೇದವನ್ನು ಹೊಸ ಉಪದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾರೆ
They supplement the Bible with new dogmas
ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಮಿತಿಮೀರಿದ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಉಪದೇಶಗಳು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿಲ್ಲ ಆದ್ದರಿಂದ ಇವು ಪ್ರಕಟಣೆ ಅಥವಾ « ಅಪೊಸ್ತೋಲಿಕ್ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು » ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯು ಲೋಕದ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ, ಅದು ಬಹಿರಂಗವನ್ನು ಅಪಮೌಲ್ಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಯೇಸುಕ್ರಿಸ್ತ ಮತ್ತು ಅಪೊಸ್ತಲರು ಹಳೆಯ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಪ್ರೇರಿತ ಬರಹಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಆಧಾರವಾಗಿಲ್ಲ. ಸಂಪ್ರದಾಯದ ನಿಮಿತ್ತ ದೇವರ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ನಿರರ್ಥಕ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಸ್ವತಃ ಕರ್ತನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಖಂಡಿಸುತ್ತಾನೆ. (ಮತ್ತಾ15:6-7).
4. ಅವರು ಮತ್ತೊಂದು ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತಾರೆ
They preach another gospel
ಈಗಾಗಲೇ ಅಪೊಸ್ತಲ ಪೌಲನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಸುಳ್ಳು ಅಪೊಸ್ತಲರು ಕೊರಿಂಥಿಯನ್ನರನ್ನು « ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಯೇಸುವಿನ », « ಮತ್ತೊಂದು ಸುವಾರ್ತೆಯ » ಉಪದೇಶದ ಮೂಲಕ « ಮತ್ತೊಂದು ಆತ್ಮದ ಪ್ರೇರಣೆಯೊಂದಿಗೆ » ಮಾರುಗೊಳಿಸಿದರು (2ಕೊರಿಂ11:4). ಇಂದಿಗೂ ಇದೇ ಪ್ರಲೋಭಕರು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಲ್ಲ! ಈಗ, « ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನು ನಿನ್ನೆ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಈಹೊತ್ತೂ ಇದ್ದಾನೆ, ನಿರಂತರವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುವನು » (ಇಬ್ರಿಯ 13:8).
ಪಂಥೀಯರು ಸತ್ಯವೇದದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ Cults take away from the Bible
ಪಂಥಗಳು ಸತ್ಯವೇದ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವಿಕೆಗೆ ಅನೇಕ ಆಜ್ಞೆಗಳು ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸದಾಗ, ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪೂರಕ ಉಪದೇಶಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷಿಸಿದಾಗ, ಅವರ ದೋಷಯುಕ್ತ ಬೋಧನೆಗಳು ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದ ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮದ ನಿಜವಾದ ಸತ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳು, ಬೋಧನೆಗಳು ಕ್ರಮೇಣ ಮೌನವಾಗಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಇದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಈ ಕೆಳಗಿನ ಸತ್ಯವೇದದ ಸತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.
1. ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಮತ್ತು ಮನಸಾಂತರ
Repentance and conversion
“ಆದದರಿಂದ ದೇವರು ನಿಮ್ಮ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿಬಿಡುವ ಹಾಗೆ ನೀವು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟು ಆತನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಕೊಳ್ಳಿರಿ » (ಅಕೃ 3:19; ಮತ್ತಾ. 4:17; 18: 3; ಮಾರ್ಕ 1:15; 6:12; ಲೂಕ 5:32; 13:3-5; 24:47; ಅ ಕೃ 2:38; 17:30; 20:21; 26:20; ಪ್ರಕ. 3:19-20).
ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವು ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಪಾಪಗಳಿಂದ, ತಪ್ಪುಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಉನ್ಮಾದದಿಂದ ವಿಮುಖನಾಗುವ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ ಅಥವಾ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ. ಮನಸಾಂತರವು ಅವನು ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುವ ಕ್ರಿಯಯಾಗಿದೆ. ಪಾಪಗಳ ಕ್ಷಮೆ ಹೊಂದಲು, ಶಿಲುಬೆಯ ತ್ಯಾಗದಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಹೊಂದಲು ಮತ್ತು ನಿತ್ಯ ಜೀವನವನ್ನುಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಮತ್ತು ಮನಸಾಂತರವು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ಈ ಕರೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿಸಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ದೇವರ ವಾಕ್ಯದ ಪ್ರಕಾರ « ಎಲ್ಲರೂ ಪಾಪ ಮಾಡಿ ದೇವರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹೊಂದದೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ » (ರೋಮ 3:23; 1ಯೋಹಾನ 1:8; ಕೀರ್ತ14:3; 1ಅರಸುಗಳು 8:46; ಪ್ರಸಂಗಿ 7:20; ಯೆಶಾ 64:5). ಹಾಗಾದರೆ ನಿಮ್ಮ ಸಭೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಮತ್ತು ಮನಸಾಂತರವನ್ನು ಕುರಿತು ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆಯೇ?
2. ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಟ್ಟುವುದು
The new birth
« ಅದಕ್ಕೆ ಯೇಸು – ನಾನು ನಿನಗೆ ನಿಜನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಒಬ್ಬನು ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಟ್ಟದಿದ್ದರೆ ಅವನು ದೇವರ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಾಣಲಾರನು ಅಂದನು ». (ಯೋಹಾನ 3:3; ಯೋಹಾನ 3:7; 2ಕೊರಿಂ. 5:17; ಗಲಾ 6:15; ಯಾಕೋಬ 1:18; 1ಪೇತ್ರ 1:3). ನಾವು ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವಾಗ, ಆತನನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಕನನ್ನಾಗಿ ಮತ್ತು ಯಜಮಾನನಾಗಿ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕತೆಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ದೇವರ ಆತ್ಮವು ನಮ್ಮ ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಪುನರುತ್ತಾನದ ಶಕ್ತಿಯು ಕಾರ್ಯವನ್ನಾರಂಬಿಸುತ್ತದೆ. « ಲೌಕಿಕ » ಮನುಷ್ಯನನ್ನು « ಆತ್ಮಿಕ » ಮನುಷ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ನಂತರ ನಾವು ಬದಲಾದ ನಮ್ಮ ಹೊಸ ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತೇವೆ. » ಹೀಗಿರಲಾಗಿ ಯಾವನಾದರೂ ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅವನು ನೂತನಸೃಷ್ಟಿಯಾದನು. ಇಗೋ, ಪೂರ್ವಸ್ಥಿತಿ ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲಾ ನೂತನವಾಯಿತು » (2 ಕೊರಿಂ5:17). ಹಾಗಾದರೆ ನಿಮ್ಮ ಸಭೆಗೆ ನೂತನ ಸೃಷ್ಟಿ ಬೋಧನೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆಯೇ?
3. ರಕ್ಷಣೆಯ ಭರವಸೆ
The assurance of salvation
« ನಿಮಗೆ ನಿಜನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ನನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದಾತನನ್ನು ನಂಬುವವನು ನಿತ್ಯಜೀವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ತೀರ್ಪಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗುವದಿಲ್ಲ; ಮರಣದಿಂದ ಪಾರಾಗಿ ಜೀವಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದಾನೆ » (ಯೋಹಾನ 5:24; ಯೋಹಾನ 3:15-16; 3:36; 6:47; 10:28; ರೋಮ 6:22; 8:1; 10:9-11; ಫಿಲಿ 3:20; 1ಯೋಹಾನ 2:25; 3:14; 5:11-13). ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮನುಷ್ಯನು ನಿತ್ಯ ಜೀವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ದೇವರ ವಾಕ್ಯವು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆಯ ಭರವಸೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ದೇವರ ಆತ್ಮವು ಅಂತಹ ಮನುಷ್ಯನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತದೆ (ರೋಮ 8:9; 1ಕೊರಿಂ 3:16). ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕ್ರೈಸ್ತನು ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅವು ಅವನ ಪುನರುತ್ತಾಣಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿವೆ, ಎಂದಿಗೂ ರಕ್ಷಣೆಯ ಸಾಧನವಲ್ಲ. ಹೀಗಾದರೆ ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಒಳ್ಳೇ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುವರು. (ಮತ್ತಾ 5:16; ಯೋಹಾನ 15:8).
4. ಉಚಿತವಾದ ರಕ್ಷಣೆ
Free salvation
« ನಂಬಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ರಕ್ಷಣೆ ಹೊಂದಿದವರಾಗಿದ್ದೀರಿ. ಆ ರಕ್ಷಣೆಯು ನಿಮ್ಮಿಂದುಂಟಾದದ್ದಲ್ಲ, ಅದು ದೇವರ ವರವೇ. ಅದು ಪುಣ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದದ್ದಲ್ಲ; ಆದದರಿಂದ ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳುವದಕ್ಕೆ ಯಾರಿಗೂ ಆಸ್ಪದವಿಲ್ಲ » (ಎಫೆ 2:8-9; ಅ ಕೃ 15:11; ರೋಮ 3:28; 9:32-33; 11:6; ಗಲಾ 2:16; 2ತಿಮೊ 1:9; ತೀತ 3:5). ರಕ್ಷಣೆ ಒಂದು ಕೃಪೆ, ಕೃಪೆಯು ದೇವರ ವರವೆಂದು ಸತ್ಯವೇದವು ನಮಗೆ ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಅರ್ಹತೆಯಲ್ಲ (ಲೂಕ17:11). ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯಿಂದಲೇ ನಾವು ಈ ರಕ್ಷಣೆಯೆಂಬ ವರವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಸಭೆ ನಿಮಗೆ ಈ ಕೃಪೆಯ ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ?
5. ನಂಬಿಕೆಯ ಸಂರಕ್ಷಣೆ
Saving Faith
« ನೀತಿವಂತನು ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಜೀವಿಸುವನು » (ರೋಮ1:17; ಯೋಹಾನ 6:47; ಅಕೃ 15:9; 16:31; 26:18; ರೋಮ 3:22; 3:28; 4:11; 4:16; 5:1; ಗಲಾ 2:16; 3:26; ಎಫೆ 2:8; ಇಬ್ರಿಯ 12:2). ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೇವಲ ದಡ್ಡತನವಲ್ಲ ಆದರೆ ಪೂರ್ಣ ವಿಶ್ವಾಸ, ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಯೇಸುಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿರುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಶ್ವಾಸ. ಆದರೆ ಅನೇಕ ಪಂಥಗಳ ಸುಳ್ಳು ಬೋಧಕರ ಪ್ರಕಾರ, ನಂಬಿಕೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಜ್ಞಾನ, ಒಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಸಮಗ್ರತೆಯ ಬೌದ್ಧಿಕ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ನಂಬಿಕೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿದೆ (1ಕೊರಿಂ 15:1-2). ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಸತ್ಯವೇದದ ಪ್ರಕಾರ ನಂಬಿಕೆಯು ಯೇಸುಕ್ರಿಸ್ತನ ಮೂಲಕ ದೇವರೊಂದಿಗಿನ ಸಂಪರ್ಕ ಅಥವಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸುವುದು: « ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುವುದು ».
« ನಂಬಿರುವವನು ನಿತ್ಯಜೀವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆಂದು ನಿಮಗೆ ನಿಜನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ » (ಯೋಹಾನ 6:47). ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವ ಈ ಸಂದೇಶ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆಯೇ?
6. ಅನನ್ಯವಾದ ಪರಿಹಾರಾತ್ಮಕ ತ್ಯಾಗ
The unique expiatory sacrifice
« ಆತನು ಸತ್ತದ್ದು ಒಂದೇ ಸಾರಿ, ಅದು ಪಾಪದ ಪಾಲಿಗೆ; ಆತನು ಜೀವಿಸುವದು ದೇವರಿಗಾಗಿಯೇ » (ರೋಮ 6:10; ರೋಮ 3:25; 1ಕೊರಿಂ 15:3; 1ಯೋಹಾನ 2:2; 4:10; 1ಪೇತ್ರ 2:24; 3:18; ಇಬ್ರಿಯ 7:27; 9:26). ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಲ್ಲಿನ ಅನೇಕ ಭಾಗಗಳು ಯೇಸುಕ್ರಿಸ್ತನ ತ್ಯಾಗದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮರ್ಪನೆಯನ್ನು ನಮಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ನವೀಕರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಮುಕ್ತಾಯದ ವಿಧಿಗಳು ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳು ಸಹ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾಗಿವೆ. ಶಿಲುಬೆಯನ್ನೇರಿದ ಯೇಸುವಿನ ಮಾತಿನ ಪ್ರಕಾರ, « ಎಲ್ಲವೂ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ » (ಯೋಹಾನ 19:30). « ಆದಕಾರಣ ಆತನು ತನ್ನ ಮೂಲಕ ದೇವರಬಳಿಗೆ ಬರುವವರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸುವದಕ್ಕೆ ಶಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವರಿಗೋಸ್ಕರ ವಿಜ್ಞಾಪನೆಮಾಡುವದಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಬದುಕುವವನಾಗಿದ್ದಾನೆ » (ಇಬ್ರಿಯ 7:25). ಈ ಉಪದೇಶವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಸಭೆ ಗುರುತಿಸಿದೆಯಾ?
7. ಪರಿಶುದ್ಧತೆ Sanctification
« ಎಲ್ಲರ ಸಂಗಡ ಸಮಾಧಾನದಿಂದಿರುವದಕ್ಕೂ ಪರಿಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಹೊಂದುವದಕ್ಕೂ ಪ್ರಯತ್ನಮಾಡಿರಿ; ಪರಿಶುದ್ಧತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಯಾವನೂ ಕರ್ತನನ್ನು ಕಾಣುವದಿಲ್ಲ » (ಇಬ್ರಿಯ 12:14; ಮತ್ತಾ 5:20; 5:48; 2ಕೊರಿಂ 7:1; 1ಥೆಸ 4:3-7; 1ಪೇತ್ರ1:15-16; 2ಪೇತ್ರ 3:11). ವಿಮೋಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಪರಿಶುದ್ದಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ದೇವರು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ, ಅಂದರೆ ಕರ್ತನಿಗಾಗಿ ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ಪಾಪ ಮತ್ತು ಲೋಕದಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ವಾತ್ಸಲ್ಯ, ಪರಿಶುದ್ಧತೆ, ಮನೋಧರ್ಮ, ನಮ್ರತೆ, ನೀತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವರಾಗುತ್ತಾರೆ. « ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಏನೂ ಮಾಡಲಾರಿರಿ » (ಯೋಹಾನ 15:5) ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಯೇಸುಕ್ರಿಸ್ತನೊಡನೆ ನಡೆದರೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಪರಿಶುದ್ಧತೆ ಸಾಧ್ಯ . ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮರಣ ನಮ್ಮ ಪಾಪಗಳ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಉಂಟಾದದ್ದು ಇದು ನಮ್ಮನ್ನು ಪರಿಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಕರ್ತನ ಸಹಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. « ಕ್ರಿಸ್ತನು ಸಭೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದನು, ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ವಾಕ್ಯೋಪದೇಶ ಸಹಿತವಾಗಿ ಜಲ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ ಶುದ್ಧಮಾಡಿದನು (ಎಫೆ 5:25-26). ಈ ಪರಿಶುದ್ಧತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೇ?
8. ಯೇಸುಕ್ರಿಸ್ತನ ಎರಡನೆ ರಹಷ್ಯ ಬರೋಣ
The glorious return of Jesus Christ
« ಪ್ರಧಾನದೂತನ ಶಬ್ದದೊಡನೆಯೂ ದೇವರ ತುತೂರಿಧ್ವನಿಯೊಡನೆಯೂ ಆಕಾಶದಿಂದ ಇಳಿದು ಬರುವನು; ಆಗ ಕ್ರಿಸ್ತನಲ್ಲಿರುವ ಸತ್ತವರು ಮೊದಲು ಎದ್ದು ಬರುವರು. ಆಮೇಲೆ ಜೀವದಿಂದುಳಿದಿರುವ ನಾವು ಅಂತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಕರ್ತನನ್ನು ಎದುರುಗೊಳ್ಳುವದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರ ಸಂಗಡ ಮೇಘವಾಹನರಾಗಿ ಫಕ್ಕನೆ ಒಯ್ಯಲ್ಪಡುವೆವು; ಹೀಗಾಗಿ ನಾವು ಸದಾಕಾಲವೂ ಕರ್ತನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿರುವೆವು » (1ಥೆಸ 4:16-17; ಅಕೃ 1:11; 1ಥೆಸ 2:19; 2ಥೆಸ 1:7; ಇಬ್ರಿಯ 9:28; ಯಾಕೋಬ 5:7; 1ಪೇತ್ರ 4:13; 2ಪೇತ್ರ 3:4-10; ಪ್ರಕ 1:7; 22:20).
ಕ್ರಿಸ್ತನೊಂದಿಗಿನ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿರುವವರು ಆತನು ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಹೃದಯದಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸಭೆಯು ಸಹ ಈ ಅನಿರೀಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ ಮೊರೆಯಿಡುವುದು: “ಕರ್ತನಾದ ಯೇಸುವೇ ಬಾ » (ಪ್ರಕ 22:20). ಆದರೆ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲದವರು ಆತನ ಬರುವಿಕೆಗೆ ಹೆದರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಪಂಥಗಳು ಈ ಬರುವಿಕೆಯು ಈಗಾಗಲೇ ಅದೃಶ್ಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಯೇಸು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಕಾಶದೊಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಿರುವರೊ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿ ಬರುವನೆಂದು ಸತ್ಯವೇದವು ಹೇಳುತ್ತದೆ. (ಅಕೃ 1:11) ಮತ್ತು « ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆತನನ್ನು ಕಾಣುವವು » (ಪ್ರಕ 1:7). ಇದಲ್ಲದೆ, ಕಾಲಕ್ಕನುಸಾರವಾಗಿ ಸುಳ್ಳು ಕ್ರಿಸ್ತರು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರನ್ನು ನಂಬದಂತೆ ದೇವರ ವಾಕ್ಯವು ಅವರ ವಿರುದ್ದ ನಮ್ಮನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ (ಮತ್ತಾ 24: 24-27).
VII. ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು?
Where shall we find salvation?
ಪಂಥಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಡೆಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಥವಾ ತಿರುಚಲ್ಪಟ್ಟ ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖ ಸತ್ಯವೇದದ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ನಾವು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಸತ್ಯವೇದ ಬೋಧನೆಯ ಸಾರಾಂಶವಾಗಿ ನೋಡಬಾರದು. ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಬೈಬಲ್ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ನಾವು ನಮ್ಮ ಓದುಗರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕು. ನಾವು ದೇವರನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ, ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕೊಡುವುದಾಗಿ ದೇವರು ಭರವಸೆ ನೀಡಿದ್ದಾನೆ (ಯಾಕೋಬ 1:5-6; ಲೂಕ 11:11-13).
ದೇವರ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವುದರಿಂದ ಸತ್ಯದಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯುವುದನ್ನು ಮತ್ತು ಪಂಥೀಯ ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ನಂಬುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಣೆಯ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ: ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ದೇವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಯೇಸುವಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುವ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳು ಅವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತವೆ (ಯೋಹಾನ 5:39). « ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು » ಎಂದು ಸೇಂಟ್ ಜೆರೋಮ್ ಬರೆದರು, « ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ». ಯಾವುದೇ ಚರ್ಚ್ ಅಥವಾ ಧಾರ್ಮಿಕ ಚಳುವಳಿ ರಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ! ಆದರೆ, « ದೇವರು ಲೋಕದ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಆತನನ್ನು ನಂಬುವ ಒಬ್ಬನಾದರೂ ನಾಶವಾಗದೆ ಎಲ್ಲರೂ ನಿತ್ಯಜೀವವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಆತನನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು » (ಯೋಹಾನ 3:16). ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡಬೇಕಾದರೆ ನಾವು ಆತನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಇಡೋಣ; ಅದನ್ನು ಕೇಳೋಣ:
« ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಡಿರಿ! ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬನ್ನಿರಿ! ನಾನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನೂತನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವೆನು ನನ್ನನ್ನು ನಂಬುವನು ನಿತ್ಯ ಜೀವವನ್ನು ಹೊಂದುವನು. ನನ್ನ ಕುರಿಗಳು ಎಂದಿಗೂ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಅವುಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಯೊಳಗಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇಗೋ, ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡು ತಟ್ಟುತ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ; ಯಾವನಾದರೂ ನನ್ನ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆದರೆ ನಾನು ಒಳಗೆ ಬಂದು ಅವನ ಸಂಗಡ ಊಟಮಾಡುವೆನು, ಅವನು ನನ್ನ ಸಂಗಡ ಊಟಮಾಡುವನು » (ಮಾರ್ಕ 1:15; ಮತ್ತಾಯ 11:28; ಯೆಹೆಜ್ಕಿಲನು 11:19; ಯೋಹಾನ 6:47; 10:28; ಪ್ರಕ 3:19-20).
Les sectes ou idéologies pernicieuses ont bien souvent aussi ce mauvais fruit à leur palmarès, elles permettent le divorce, et l’encouragent.
Témoins de Jéhovah
Mormonisme
Islam
etc …
Jésus, au contraire a rappelé en parlant du couple :
Ainsi ils ne sont plus deux, mais ils sont une seule chair. Que l’homme donc ne sépare pas ce que Dieu a joint. Mat 19:6
Le premier miracle de Christ concernait un couple. (Les noces de Canaan). Beaucoup de couples divorcent, même sans sectes. Ce texte anonymisé d’une histoire véridique, montre qu’un couple brisé, peut se reconstruire!
Quoi, se remarier ensemble après un divorce ?
Il y a quelques années j’ai été sollicité pour apporter le message qui suit afin de célébrer un mariage. Mais il ne s’agissait pas d’un mariage ordinaire. Ce couple ne souhaitait pas commencer une vie deux comme d’habitude, mais à six, avec leurs 4 enfants dont ils étaient les heureux parents ! Mari et femme débordaient de joie de pouvoir associer leurs propres enfants comme témoins à cet événement exceptionnel.
Oui c’était une grande fête qui remplissait de joie M* & L* En fait, ce couple avait décidé de recommencer leur vie à deux après un divorce très douloureux. C’est très différent !
Ils s’étaient mariés une première fois 15 ans plus tôt… puis ont vécu un grave « accident de parcours » : un divorce, dont ils voulaient se relever avec courage, en célébrant leur mariage publiquement après une pleine et entière réconciliation.
Cette journée était l’aboutissement d’un long processus qui avait débuté 6 ans auparavant, durant lequel M & L ont fait preuve d’une volonté, d’une détermination et d’un courage hors du commun. Mais c’était surtout la grâce de Dieu qui était à l’œuvre dans leur cœur pour leur apprendre à se pardonner mutuellement. Ce qui les a finalement conduit à se réconcilier. C’est une belle histoire, absolument authentique, qui démontre qu’il est possible de se réconcilier avec son passé même si l’on a vécu des circonstances affreuses. M. et L. m’ont autorisé à la partager ce témoignage lors de leur mariage. Leur histoire compte beaucoup d’épisodes extrêmement touchants dont j’ai à cœur d’en partager quelques-uns avec vous.
Ce mariage était aussi l’occasion d’affirmer aux parents tant de l’un que de l’autre, que leur fils et de leur fille, bien que magnifiquement imparfaits, étaient admirables et qu’ils pouvaient vraiment en être fiers. M & L ont été un exemple et un témoignage pour mon épouse et moi, ainsi que pour un grand nombre de personnes !
Voici brièvement leur histoire:
C’est en 1980 qu’ils se sont connus et sont tombés amoureux l’un de l’autre dans une ville de Suisse. M. avait 23 ans et L. 18. Ils se sont aimés et ont joyeusement décidé de se marier en 1981. Au fil des années, leur foyer s’est enrichi de 4 garçons, 4 beaux gosses comme diraient les filles… chacun d’eux ayant une personnalité intéressante et unique :
S. 14 ans : Ressemble beaucoup à son papa, discret, précis, méticuleux, aimant les choses bien faites!
A. 13 ans : Déterminé, il a bon cœur, il est serviable et sait encourager les autres au bon moment, prenant volontiers leur défense.
V. 12 ans : Toujours joyeux, c’est lui qui met de l’ambiance à la maison. Il est sensible et partage volontiers ce qu’il pense.
O. 9 ans : Affectueux, il a un cœur sensible et passe beaucoup de temps avec les animaux de la ferme, il a un bon sens de l’humour et aime bien faire rire ceux qui l’entourent.
Tant M que L provenaient de familles alcooliques. Ainsi, dès le début de leur mariage, le jeune père de famille sort souvent avec des copains et se fait entraîner à boire des verres… L. ne réagit pas très bien à cela, ne voulant reproduire ce qu’elle a connu avec ses parents, ce qui provoque entre eux de violents affrontements, de la colère et des blessures profondes. C’est à ce moment que le juge prononce alors la séparation.
Progressivement les choses semblent un peu s’arranger. Ils décident de quitter cette ville pour s’établir ailleurs, dans l’espoir d’échapper à leurs difficultés. Puis, aidés par le patron de M. ils achètent une jolie petite maison.
Mais les vieilles habitudes refont malheureusement surface, car l’être humain est hélas incapable de changer son propre cœur. A ceci s’ajoute encore la passion du jeu qui engendre de sérieuses difficultés financières pour la famille, ce qui finit par achever leur mariage. Le divorce est prononcé en 1989 et ils sont obligés de vendre et de quitter leur maison bien-aimée qui coûte trop cher. Ils perdent ainsi tous leurs fonds propres et bien plus encore.
Chacun cherche un appartement de son côté, mais ça semble impossible à cause de leurs difficultés financières ! Le rapport de l’Office des Poursuites est impitoyable leur claque à chaque fois la porte ! Mais finalement, une porte s’ouvre « comme par hasard » pour un appartement dans une autre localité. La main de Dieu est à l’œuvre pour opérer un premier miracle et ils obtiennent l’appartement. Bien qu’officiellement divorcés, M. insiste pour habiter sous le même toit car il aime ses enfants et ne veut pas les perdre !
L. finit par accepter.
C’est à cette période que les enfants sont invités par une dame à assister aux rencontres hebdomadaires d’un Club d’enfants chrétiens pour entendre des histoires de la Bible. M. & L. font alors, connaissance avec le Pasteur MÜLLER*, qui leur parle de l’amour de Dieu et de l’importance de pardonner aux autres dans la vie pour vivre heureux.
Puis en Mai 1990, un autre miracle se produit. À quelques semaines d’intervalle, d’abord L, puis M, se décide de répondre à l’amour de Dieu en se repentant de ses péchés et en donnant sa vie à Jésus-Christ comme Sauveur et Seigneur de sa vie. Une fois de plus par miracle, un autre appartement se libère peu après dans une autre ville et ils décident de s’y installer en famille.
C’est en automne 1990 que mon épouse et moi avons la joie de faire leur connaissance en présence du Pasteur MÜLLER, qui nous demande de commencer une relation de couple avec eux. Bien que nous ne soyons ni psychologues, ni conseillers conjugaux professionnels, nous acceptons le défi et cela durera plus d’un an, sur le sentier de la réconciliation. Nous avons simplement l’opportunité de partager avec eux les précieux et solides conseils que l’on trouve dans le véritable mode d’emploi de la vie :
la Bible.
Certes, ce n’était pas toujours facile, ni pour L., ni pour M., mais ils ont eu à cœur d’aller jusqu’au bout, d’apprendre à se pardonner mutuellement et à reconnaître leurs torts, et à se demander pardon en vue de reconstruire leur relation. Ils commencent à lire régulièrement la Bible et Dieu a fait le reste dans leur cœur.
Puis le jour tant attendu est arrivé, où M. a redemandé L. en mariage… et elle accepte de tout son cœur !… Mais le jour où L. se rend à l’Etat civil pour demander les papiers pour leur mariage, elle reçoit une véritable douche froide. L’officier en faction lui dit
« Quoi, vous voulez vous remarier avec le même mec ! Mais c’est de la folie ! ».
Avec calme et beaucoup d’aplomb L lui répond :
« Effectivement, Monsieur et c’est une décision qui nous regarde et ne vous concerne pas ! ».
Et les papiers ont été préparés malgré l’avis négatif de l’officier de l’Etat civil !
Dans la Bible, le prophète Esaïe partage des paroles d’espérance extraordinaires pour guérir et consoler ceux qui traversent de telles épreuves. Il dit
« 1 L’Esprit du Seigneur, l’Eternel, est sur moi, Car l’Eternel m’a oint pour porter de bonnes nouvelles aux malheureux ; Il m’a envoyé pour guérir ceux qui ont le cœur brisé, Pour proclamer aux captifs la liberté, Et aux prisonniers la délivrance ; 2 Pour publier une année de grâce de l’Eternel, Et un jour de vengeance de notre Dieu ; Pour consoler tous les affligés ; 3 Pour accorder aux affligés de Sion, Pour leur donner un diadème au lieu de la cendre, Une huile de joie au lieu du deuil, Un vêtement de louange au lieu d’un esprit abattu, Afin qu’on les appelle des térébinthes de la justice, Une plantation de l’Eternel, pour servir à sa gloire. » Esaïe 61.1-3
Ces paroles prophétiques du verset 1 et la 1 ère partie du verset 2 sont prononcées par Jésus-Christ, dans l’Evangile de Luc au chapitre 4. Elles illustrent sa mission sur terre et Jésus déclare :
« Aujourd’hui, cette parole de l’Ecriture… est accomplie ». Luc 4.21
M et L avaient le désir de se remarier, mais pensez-vous qu’ils n’auraient plus jamais de différends ou chicanes entre eux durant leur vie ? Hélas non, mais depuis le jour où ils ont mis leur confiance en Jésus-Christ pour lui remettre la direction de leur vie, ils ne sont plus seuls pour affronter leurs difficultés.
Que peut-on apprendre de leur expérience ?
Une première pensée :
Jésus-Christ est venu pour apporter une bonne nouvelle aux malheureux v. 1. Qui pourrait s’imaginer un seul instant que M & L étaient heureux de traverser de telles épreuves ? Toutes les disputes, les coups, les violences verbales qu’ils s’infligeaient mutuellement avec leurs blessures émotionnelles? Non, ils souffraient terriblement tous deux d’une profonde détresse intérieure et d’un énorme vide dans leur cœur. Blaise Pascal le célèbre mathématicien, physicien, inventeur, philosophe et théologien français a écrit :
« Il y a dans le cœur de l’homme un vide en forme de Dieu que rien de ce qui a été créé ne peux remplir mais seulement le Créateur qui s’est fait connaître par Jésus ».
C’est pourquoi Jésus-Christ a dit qu’il avait une Bonne nouvelle à apporter aux malheureux, afin de leur donner de l’espérance et leur permettre de connaître le bonheur.
Mais de quelle bonne nouvelle parle-t-on au juste ? Il s’agit de guérir ceux qui ont le cœur brisé. Avez-vous aussi un cœur brisé ? Alors il est bon de découvrir que Jésus-Christ est venu sur la terre pour vous, pour vous apporter avant tout la réconciliation avec Dieu, mais aussi vous offrir une réconciliation dans vos relations brisées. Il est nécessaire de reconstruire ces relations et de les inonder de l’amour de Dieu pour qu’elles deviennent plus solides que jamais !
Mais est-il réellement possible d’être guéris des blessures de notre passé ? Des choses injustes, méchantes et blessantes qui nous ont été infligées par des personnes que nous aimons et de se réconcilier ? Jésus a Lui-même souffert pour vous une mort atroce à la Croix pour vous délivrer de vos péchés. Et en ce moment, il vous dit « Courage, votre situation n’est pas désespérée, tout n’est pas perdu si vous me faites confiance et apprenez à pardonner comme moi je vous pardonne et si vous vous repentez de tous les péchés que vous avez commis dans votre vie. » Il désir ainsi appliquer le baume de consolation, d’espérance et de pleine réconciliation de Son amour pour chacun de nous, afin de de nous guérir en profondeur, de nous libérer de notre passé et nous apporter la Paix et la Joie dans notre cœur malgré les épreuves subies. Dieu peut donc parfaitement guérir ceux qui ont le cœur brisé, des blessures et des plaies les plus profondes. Cette Bonne nouvelle est donc aussi pour vous, comme il l’a fait pour M et L. Il peut guérir votre cœur brisé et vous redonner une pleine joie de vivre.
Mais Jésus-Christ est venu aussi pour proclamer aux captifs la liberté, aux prisonniers la délivrance. L’être humain dans son état naturel est captif, prisonnier de ses mauvaises habitudes (ce que la Bible appelle le péché) sous toutes ses formes : colère, médisance, orgueil, mensonge, tromperie, adultère, mensonge, violence, non- pardon etc. L’homme est totalement incapable de s’en sortir par ses propres forces. Il a besoin d’un puissant Sauveur : Jésus-Christ.
Mais qui donc oserait prétendre que la vie est juste et équitable ? Certains semblent endurer plus d’épreuves, d’injustices et de souffrances que d’autres. Ainsi, pardonner aux autres n’est donc pas si facile, mais indispensable pour vivre une vie heureuse. Dans la vie, nous avons le choix entre : pardonner à ceux qui nous ont fait du tort et vivre heureux ou alors leur en vouloir jusqu’à notre mort et vivre dans l’amertume et le ressentiment en vue de chercher à « punir » ceux qui nous ont fait du mal. Mais en réalité nous nous punissons nous-mêmes en nous isolant toujours plus et devenons de plus en plus amère en en voulant au monde entier ! On s’imagine alors tenir la personne qui nous a fait du mal comme prisonnière dans une cellule à haute sécurité de notre cerveau pour nous venger, la faire souffrir et la forcer à venir s’humilier à genoux devant nous pour nous demander pardon. Mais savez-vous ce qui se passe en réalité ? C’est nous qui sommes esclaves de la personne à qui nous en voulons. Ses pensées nous tourmentent jour et nuit ! C’est une véritable torture ! Tout ce qui nous rappelle cette personne nous remplit de colère et nous oblige constamment à penser ou dire du mal d’elle. L’amertume est un poison violent qui tourmente celui qui refuse de pardonner, peut détruire notre santé, nos relations et notre vie toute entière. En vouloir à quelqu’un qui nous a offensés, c’est boire un poison mortel en espérant que la personne à qui nous en voulons meure ! C’est pourquoi Jésus a donné un avertissement solennel :
« Si vous ne pardonnez pas, votre Père qui est dans les cieux ne vous pardonnera pas non plus vos offenses !» Marc 11 : 25-26
Mon épouse et moi nous souviendrons toujours avec émotion du jour où M & L se sont mutuellement demandé pardon devant nous, en se pardonnant les terribles blessures qu’ils se sont infligés par le passé. Ils ont vécu une immense libération dans leur relation, mais surtout dans leur cœur ! Ils étaient tous deux à nouveau légers. C’est comme s’ils entendaient à nouveau les oiseaux chanter, qu’ils pouvaient à nouveau admirer le ciel bleu, les lacs, les forêts et les montagnes autour d’eux et jouir à nouveau pleinement de la vie ! Cela ne vous fait pas envie ? Pour pardonner, il n’est pas absolument nécessaire que l’autre reconnaisse ses torts, ou qu’il vienne en larmes nous demander pardon. C’est un acte de notre volonté indépendant de l’offenseur. Pardonner c’est :
« Renoncer à mon droit de te faire mal pour le mal que tu m’as fait ! ».
Dans le mot « pardonner » il y a le mot DONNER, nous offrons la liberté au prisonnier de notre amertume. En pardonnant nous libérons l’offenseur de la prison où nous l’avons enfermé et en même temps nous libérons notre cœur du poison mortel de l’amertume. L’apôtre Pierre a demandé à Jésus : Combien de fois il fallait pardonner à un quelqu’un qui nous a offensé, serait-ce jusqu’à 7 fois (le chiffre parfait) ? Et Jésus de lui répondre,
non pas jusqu’à 7 fois mais jusqu’à 70 x 7 fois.
Il voulait dire non seulement de pardonner un certain nombre de fois, mais d’avoir un esprit de pardon et de pardonner autant de fois que cela sera nécessaire, comme Dieu nous pardonne nos si nombreuses transgressions. C’est la seule façon d’avoir une vie heureuse et épanouie. L’être humain peut être prisonnier de l’amertume, mais Dieu a envoyé son Fils pour proclamer aux captifs la liberté, aux prisonniers la délivrance en leur apprenant à pardonner. Pardonner consiste donc à ouvrir la porte de la cellule et relâcher notre prisonnier, en lui disant
« Tu ne me dois plus rien, Jésus-Christ a tout payé pour toi et je te pardonne de tout mon cœur ! »
Le Texte du prophète Esaïe poursuit avec les paroles
« Pour publier une année de grâce de l’Eternel. »
Vous connaissez la grâce présidentielle en France ? Un condamné à mort peut demander la grâce, le pardon, et le Président de la République a la compétence de la lui accorder. Obtenir le pardon de Dieu est encore plus bien plus important car cela touche à notre destinée éternelle. Dans 2 Cor 5.19 la Bible nous dit
« Car Dieu était en Christ, réconciliant le monde avec lui-même, en n’imputant point aux hommes leurs offenses et il a mis en nous la parole de la réconciliation. ».
Dieu le Père a fait payer le prix de nos péchés à son Fils unique et bien-aimé : Jésus-Christ. Il a fait cela pour nous permettre de nous réconcilier non seulement avec Lui et mais aussi de nous réconcilier les uns avec les autres. Mais ce n’est pas automatique. Nous devons nous approcher de Dieu dans un esprit d’humilité et de repentance pour reconnaître notre péché et implorer son pardon.
Est-ce que je suis prêt à me réconcilier avec Dieu ? Suis-je prêt à reconnaître mes péchés devant Lui ? Est-ce que je comprends que mes péchés méritent une condamnation éternelle ? Mais par la grâce de Dieu Jésus-Christ a payé à ma place le prix de tous mes péchés en mourant sur la Croix et il désire me pardonne pour toujours et me donner le cadeau de la Vie éternelle, alors que je ne la mérite pas. Jésus-Christ devient dès cet instant mon Sauveur personnel et vient vivre dans mon cœur par Son Esprit et commence à transformer ma vie de l’intérieur pour que je lui ressemble. Il me délivre non seulement de la condamnation éternelle mais m’apprend à pardonner à ceux qui m’ont offensé. Jésus-Christ désire aussi m’apprendre à m’humilier et à demander pardon à ceux que j’ai offensés afin de me libérer de ma culpabilité. Voilà le secret d’une bonne relation conjugale et d’une vie heureuse. Oui, Jésus-Christ, le Fils de Dieu est venu pour consoler pleinement les affligés. Esaïe nous dit que Dieu veut nous donner un Diadème à la place de la cendre et du désespoir. Un Diadème c’est un ornement, un bijou précieux. Il veut nous rendre notre dignité, il aimerait que nous puissions resplendir d’une beauté intérieure que personne ne saurait ternir. Les cendres, c’est ce qui reste quand tout a brûlé, tout a été détruit.
Les orientaux, lors de l’affliction et du deuil jettent des cendres sur leur tête pour exprimer leur douleur lors d’une grande perte. Au lieu de cela Dieu veut donner un Diadème, marque de la Famille Royale, pour rappeler que si nous donnons notre vie à Jésus-Christ, nous faisons partie de Sa famille et il nous redonne notre dignité et notre joie de vivre. Esaïe parle aussi d’une huile de joie au lieu du deuil. Il s’agit d’un symbole de paix et la joie, c’est la Fête, nous célébrons une grande victoire contre le mal et la souffrance humaine !
La présence du Saint-Esprit (aussi appelé le Consolateur) dans notre cœur et dans la vie d’un couple est extraordinaire. Et dans la vie quotidienne il est là en permanence pour nous encourager, nous réjouir et nous remplir de paix malgré les circonstances difficiles de la vie…, difficultés, maladie, deuil, chômage, etc. Dieu aimerait aussi nous revêtir d’un vêtement de louange au lieu d’un esprit abattu. Pour que nous soyons constamment remplis de gratitude, de reconnaissance, sachant compter tous les bienfaits de Dieu dont le nombre est si grand. Apprendre à déposer nos fardeaux trop lourds aux pieds du Seigneur au lieu d’essayer de les porter soi-même et d’être écrasés, étouffés par les difficultés de la vie : le découragement, la dépression, le désespoir… Avoir la joie de savoir que Jésus-Christ tient notre vie et notre avenir dans Sa main et conduit chacun de nos pas sur le sentier de la vie. Dieu aimerait aussi que nous soyons des térébinthes de justice : Le térébinthe est un arbre vigoureux, magnifique, comme un splendide chêne solidement enraciné, il n’a aucune crainte des tempêtes ou des ouragans de la vie. Il est fortement enraciné en Jésus-Christ, et dans les promesses qu’Il nous a données dans Sa Parole
« Jésus est avec nous tous les jours, dans les bons comme dans les mauvais, jusqu’à la fin du monde. » Matthieu 28.20
Mais le prophète Esaïe ne s’arrête pas là, il continue par une magnifique promesse pour M et L, mais aussi pour nous « Les tiens rebâtiront sur d’anciennes ruines, Tu relèveras des fondements antiques ; On t’appellera réparateur des brèches, Celui qui restaure les chemins, qui rend le pays habitable. » Esaïe 58.12 Quelle promesse pour l’avenir de M et L, mais aussi pour vous ! Dieu promet de marcher toujours avec nous, il nous demande simplement de le suivre le Bon Berger, pour ne pas perdre le Guide. Il va pleinement satisfaire les besoins de votre cœur. Que ce soit durant la sécheresse, les moments difficiles ou chaleur intense d’une période d’épreuve, il donne Sa Paix, Sa force et Sa sagesse.
En Jésus-Christ vous serez comme un jardin arrosé. Il enverra une pluie abondante pour vous rafraîchir, renouveler vos forces, il veillera sur l’adolescence et la suite de la vie de vos enfants et sera présent pour vous soutenir dans toutes vos difficultés. Il aimerait que nous apprenions à dépendre de plus en plus de Lui et de moins en moins de nos propres forces. Il existe une source précieuse qui ne tarit jamais :
c’est la Grâce de Dieu. Nous devons apprendre à puiser chaque jour les forces nécessaires dans Sa parole. Elle nous communiquera de très grandes bénédictions, sans oublier le bonheur de Lui appartenir. Les tiens rebâtiront sur d’anciennes ruines : M & L et leurs enfants ont à réparer, à relever les anciennes ruines. Oui, il faut reconstruire les murailles de protection pour la vie, Jésus-Christ étant la pierre angulaire. En sécurité contre de nouvelles attaques de l’ennemi de nos âmes. Dieu veut restaurer les chemins devenus impraticables et rendre le pays habitable. Il s’agit certes d’un travail de reconstruction de longue haleine dans votre couple, dans votre famille, dans vos relations. Il nécessite beaucoup de soin, d’entretien et une persévérance régulière. Comme dans un beau jardin, il faut régulièrement enlever les mauvaises herbes au fur et à mesure qu’elles poussent.
Dans notre communication
Dans l’expression de notre amour l’un pour l’autre
Veiller à ne jamais perdre cet esprit de pardon
Être quotidiennement sur nos gardes pour tenir en bride notre orgueil et le remplacer par l’humilité de Jésus-Christ : savoir demander pardon chaque fois que nous offensons l’autre / conjoint, enfant, nos proches etc.
et pardonner de tout notre cœur.
En vous comportant ainsi, par la Grâce de Dieu, vous allez faire envie aux couples qui vous entourent de découvrir le secret de votre bonheur. Message donné par son auteur à l’Eglise lors du remariage de M et L Que le Seigneur en reçoive toute la Gloire !
Un frère nous a écrit et à posé cette pertinente question:
Comment expliquez-vous que les pasteurs de référence (les plus anciens) en Suisse Romande ne dénoncent pas fermement Bethel ?
Il est clair que L’église charismatique de Bethel En Californie doit être dénoncée fermement. Il est décourageant de voir que peu de gens prennent position.
Nous avons partagé cette question à d’autres frères en Suisse et reproduisons ici une des édifiantes réponses (légèrement modifiée pour demeurer anonyme).
————
Réponse 1:
Cher frère,
j’ai visité un couple marié, car l’un des deux souhaitait recevoir des conseils, ils n’arrivaient plus à boucler leurs fins de mois…
Lors de ma visite, j’ai donc pu leur prodiguer quelques conseils pratiques en vue de gérer avec sagesse les moyens financiers que le Seigneur leur avait confiés. Ce couple très simple fréquente un milieu charismatique.
Assez rapidement, l’un d’eux a souhaité m’informer du projet de l’autre: C’est à dire de tout quitter ici (dès que possible et à grands frais). L’un est est au chômage et il veut absolument aller aux Etats-Unis pour se former (1 ou plusieurs années) à Bethel School of the Supernatural Ministry (BSSM) à Redding en Californie dans le domaine des guérisons surnaturelles, mais l’autre n’en est pas convaincu, car ils n’en ont pas les moyens.
Le premier est au bénéfice d’une rente Invalidité et souffre de sérieux troubles psychologiques depuis des années. Néanmoins, il a « par la foi » décidé de cesser de prendre ses médicaments pour aller mieux…
Ils ont parlé du projet à leur pasteur, mais celui-ci n’a pas semblé avoir le cran de les mettre en garde, ni de dénoncer les fausses doctrines de l’Evangile de prospérité de Bethel Church.
Mais d’un autre côté, ce pasteur ne semblait pas non plus très impressionné par le ministère de guérison de Bill Johnson, ce qui a étonné ce couple. Était-ce un manque de courage ?
J’ai essayé de dissuader le premier (qui comprend l’anglais) par rapport à son projet en lui recommandant de rechercher de tout son cœur la Vérité dans la Parole de Dieu et en visionnant quelques vidéos de gens sérieux qui mettent en garde contre les doctrines fallacieuses de Bill Johnson, mais je ne suis pas certain d’y être parvenu.
Après avoir examiné différents aspects de la théologie d’en Bill Johnson, même s’il y aurait bien d’autres choses graves à dénoncer le concernant, ainsi que son équipe de Bethel Church, on peut très succinctement résumer les choses ainsi :
1. Il prêche subtilement un autre évangile sans véritable repentance qui ne peut pas sauver (il redéfinit le terme)
2. Il prêche un autre « Jésus » qui ne peut pas sauver (car il enseigne que Jésus sur terre a renoncé à sa divinité et a dû naître de nouveau après être devenu péché pour nous). Voir 2 Corinthiens 11.4.
Toutes les autres excès sont graves et découlent essentiellement de ces deux garde-fous spirituels qui ont disparus (le vrai Evangile et le vrai Jésus).
Et l’Apôtre Paul les condamnent sans détour en disant que ceux qui annoncent un autre évangile soient anathème (Galates 1.8-9).
Mais comme vous le soulignez justement, beaucoup de pasteurs de référence (même les plus anciens) hésitent à dénoncer ces doctrines d’erreur car il y aurait tout lieu de penser que dans leur cœur ils les approuvent secrètement, tout au moins partiellement. Mais une demi vérité demeure un vrai mensonge !
Un des problèmes majeurs de la chrétienté évangélique de notre temps (y compris les pasteurs de référence – même les plus anciens) c’est une mauvaise compréhension de Matthieu 7.1-2
« Ne jugez point, afin que vous ne soyez point jugés. 2 Car on vous jugera du jugement dont vous jugez, et l’on vous mesurera avec la mesure dont vous mesurez. »
Le contexte est celui de l’hypocrisie v.5 (voir la paille et la poutre qui suivent dans ce chapitre), puisque dans l’Evangile de Jean, Jésus encourage à les disciples à juger selon la justice et non selon apparence
« Ne jugez pas selon l’apparence, mais jugez selon la justice. ». Jean 7.24
Puisque nous sommes dans les derniers temps, le chrétien est vivement encouragé à demander à Dieu de développer son discernement spirituel (Hébreux 5.14, 1 Jean 4.1 etc.) puisque nous sommes confrontés à un nombre croissant de fausses doctrines propagées par les faux docteurs et les faux prophètes d’aujourd’hui. Mais le discernement exige aussi du courage et de la sagesse pour dénoncer le péché et l’erreur doctrinale et cela a un prix que certains ne sont pas prêts à payer, préférant ainsi ne pas s’exposer et conserver leur « bonne réputation ».
Cher frère, j’espère humblement avoir pu répondre un peu à votre question et je ne prétends pas que c’est facile d’affirmer la vérité dans notre monde post-moderne. Je supplie donc le Seigneur d’accorder à ses enfants (à moi le premier) un esprit de repentance pour que je puisse m’humilier de ne pas avoir toujours eu le courage de me lever en faveur de la vérité lorsque j’en avais l’occasion, et d’affronter avec douceur et respect (1 Pierre 3.15), mais aussi fermeté, les fausses doctrines de certaines personnes qui nous entourent et qui essayent de les propager.
Je me souviens d’un couple d’une autre église évangélique qui m’avait dit croire que Jésus était certes Fils de Dieu, mais qu’il ne croyait pas qu’il était Dieu en personne (Colossiens 1.15-20, Hébreux 1.3) ! Je me suis hélas contenté de lui répondre que je n’étais pas du même avis, mais j’aurais dû ouvrir la Parole de Dieu et lui montrer noir sur blanc que Jésus est bel et bien le Créateur en personne l’Univers et qu’il venu sur terre pour payer de prix des péchés de pécheurs comme nous sur la croix et nous offrir le pardon des péchés et la vie éternelle en Jésus-Christ.
Oui, nous manquons tous parfois de courage. Que le Seigneur nous pardonne et nous accorde Sa grâce et la hardiesse de compter sur Son Esprit pour oser proclamer la Vérité avec douceur et respect lorsque nous y sommes appelés.
Avec mes cordiaux messages en Jésus-Christ.
Réponse 2
Je n’arrive pas non plus à simplement expliquer que le fil de lance apologétique se soit si émoussé en Suisse.
1) Les pasteurs (dits) de « référence » (les plus anciens) ou plus jeunes, ne peuvent remplacer La Référence de discernement: Le canon. Le terme canon vient de cane, et signifie justement : le roseau comme référence de mesure. Je suis ingénieur en mesure et instrumentation industrielle et la méthode du verset Actes 17:11 me reste constamment à l’Esprit pour mesurer ce que l’on nous enseigne (cf. Rom 4:3)
2) Beaucoup de chrétiens en Europe ne voulaient pas entendre en 1933, lorsqu’il fallait discerner qui était celui qui portait le titre de « Führer ». Certains ont su le faire et cela leur a coûté cher. Je me suis longtemps dit, que l’Homme en général ne VEUT PAS entendre.
Mais récemment, je médite une parole de Christ et remarque que les disciples de Christ ont des oreilles pour entendre, donc n’ont pas le choix : (Mat 11:15; Mat 13:9; Mat 13:43; Mar 4:9; Luc 8:8; Luc 14:35; Ap. 2:7; Ap. 2:11; Ap. 2:17; Ap. 2:29; Ap. 3:6; Ap. 3:13; Ap. 3:22)
3) Il existe heureusement encore des frères en Suisse ayant le caractère des Béréens, qui sont plus tranchants, j’en met quelques uns en CC: Nous venons de mettre en ligne 2 textes suffisamment tranchants sur Bethel, le repère de Géraséniens de Californie (cf. Légion – Luc 8:30).
vous ne vous ferez pas de tatouages. Moi, je suis l’Éternel. (Lev 19:28b)
Dans la catégorie « culot poussé à l’extrême », on comptera l’incontournable Todd Bentley, dont la bravoure n’est plus à cacher: Il s’est fait tatouer le visage Christ, à la place d’honneur – sous le bras gauche !
« Pasteur » tatoué et directeur d’une « école biblique » Todd Bentley : Avec un T-Shirt faisant l’apologie d’une tête de mort.
Confession en sourire
Todd dirige une école biblique « du surnaturel ». Il baptise d’eau et de [mauvais] esprits avec violence et au nom de « BAM », en donnant coups de coude ou coups de pieds. Et il avait une relation adultère avec Jessa, la jeune baby-sitter, qui mâchouillait son chewing-gum lors des séances de baptême.
Telle est la voie de la femme adultère: Elle mange, et s’essuie la bouche, Puis elle dit: Je n’ai point fait de mal. Prov. 30:20
Père de 4 enfants et en plein ministère pastoral, il a divorcé, pour « marier » la nouvelle conquise. Finalement, Jessa a finalement reconnu que « c’était mal » et elle s’est « repenti » publiquement1 avec le sourire. Todd continue tout de même son « ministère pastorale – feu frai / nouveau2 » avec Jessa .
« C’était pas bien » Remord d’adultère, mais avec le sourire et un piercing aux lèvres
Celle-ci prophétise !
Un éléphant, cela « trompe » énormément
Certains charismatiques « fonctionnent » essentiellemnt par les rêves et les prophéties !
Todd introduit dans une vidéo3 le rêve de Jessa : Selon lui …
ce rêve est la clef qui va dispenser de grand miracles pour l’Église.
Elle nous enseigne ensuite qu’on doit marcher par la foi et non par la vue, et elle explique son rêve prophétique.
« j’ai vu un éléphant sauvage qui danse avec un grand sourirecrazy, celui-ci permettra discerner les temps et saisons de Dieu. L’éléphant apporte du discernement par sa « trompe ! »
Au milieu de la « prophétie », elle reçoit comme des coups sur la tête4 en gémissant, puis elle commence à siffler comme un serpent et en secouant la tête dans tous les sens.
Si l’on vous dit: Consultez ceux qui évoquent les morts et ceux qui prédisent l’avenir, Qui poussent des sifflements et des soupirs, Répondez: Un peuple ne consultera-t-il pas son Dieu? S’adressera-t-il aux morts en faveur des vivants? Ésaïe 8:19
Elle repart avec son histoire d’éléphant …
« qui n’est pas seulement sauvage, mas radical, radical, radical, … radical… ».
Répéter 5 ou 6 fois le même mot en secouant la tête, aide apparemment à « marcher par la foi ». Elle refera le sifflement du serpent à plusieurs reprises.
Cette drôle de gymnastique amuse Todd, qui commence lui aussi, à bouger la tête d’avant en arrière, comme une poule, … et avec le sourire.
Qu’apprend-on de la prophétie éléphantesque ?
« On a besoin de l’éléphant sauvage avant de recevoir le lion ! Ce sera le grand impact que vous aurez pour faire descendre le royaume de Dieu sur terre, le grand réveil, qui sera sauvage, … une culture de réveil qui sera déversée sur l’Église »
Réveil ténébreux
Todd n’a pas seulement entraîné dans le péché une jeune âme, il lui a communiqué aussi sa théologie corrompue, et ses mauvais esprits. Le texte de la délivrance du Gadarénien possédé nous éclaire sur les actions de Todd qui dit qu’il faut qu’il déverse et déverse cette “onction” aux milliers de personnes présentes. Son démon est légion. (Luc 8:26-30)
Les démons sortirent de cet homme, entrèrent dans les pourceaux, et le troupeau se précipita des pentes escarpées dans le lac, et se noya. (Luc 8:33)
C’est avec tant de « bons fruits » à son palmarès, que Toddfût choisi comme « serviteur » par le centre charismatique de Béthel (Californie) pour apporter un « réveil » mondial, des guérissions, résurrections, etc …
Les statistiques5 suivantes du rapport annuel 2017-2018 de Bethel montre un impact non négligeable de ce mouvement aux USA et dans le monde.
11 233 Congrégations
266 Personnes baptisées
90 + Ministères d’église
10 000 Heures de Ministère de guérison
17 129 Sessions prophétiques
15 508 Prières reçue dans les salles de guérison
33 000+ Heures de bénévolat pour la localité (Ville de Redding).
125000 Participants aux évènement musicaux de Bethel
25 000+ Participants aux 45 événements annuels de Bethel
19 000 Abonnés à Bethel TV
24% réalisés du plan de financement de 113 millions
Des jeunes de mon entourage en France sont aussi allés en Californie pour faire leur « École Biblique » au lieu de se soucier de leur parents endettés. Et Bethel n’est pas gratuit ! Quelle tristesse, de se déplacer si loin, pour “apprendre” dans ce Quartier Général de démons, alors qu’il existe des Écoles Bibliques conservatrices et recommandables en France. 7
Pour Patricia King, une prophétesse et auteur dans ce milieu charismatique pense que :
il est malséant8 de juger ou maudire, de porter des paroles négatives, de diviser… il faut simplement prier, bénir, soutenir. J’ai prié pour ce réveil supernaturel, cette force inopposable.
L’Écriture n’est pas aussi positive quant au péché et aux hérésies dans l’Église : Cf. 1 Cor 5:1-6 ; 6:9-10 ;11:19 ;
Les réveils trop enthousiastes
La Bible ne promets pas dans la fin des temps de réveils démesurés. Le Seigneur lui-même a annoncé la [vraie] bonne nouvelle à Nazareth (Cf. Luc 4:17-21) :
Aujourd’hui cette parole de l’Écriture, que vous venez d’entendre, est accomplie.
Et bien que «tous lui rendait témoignage », la réponse fût peu enthousiaste, sauf qu’ils voulurent le tuer. Mais il a continué son ministère avec sobriété et sans multitude.
Ne vous laissez pas endormir comme des poules par ces faux réveils! « Réveillez-vous ! »
6 On parle de plus en plus de leader (meneur) dans l’Église. Plus besoin d’anciens, les critères sont trop durs, n’importe quel jeune sans expérience, ni réputation, peut être honoré de devenir un leader. Il suffit de pouvoir se payer un ticket d’avion et de faire un training de leader au bout du monde.
Pendant sept jours, vous mangerez des pains sans levain. Dès le premier jour, il n’y aura plus de levain dans vos maisons; car toute personne qui mangera du pain levé, du premier jour au septième jour, sera retranchée d’Israël. (La Bible, Exode 12:15)
Nous sommes surpris de voir combien des croyances et pratiques païennes s’infiltrent dans le monde « évangélique », à peine saupoudrées d’un vocabulaire pieux et de quelques versets hors contexte.
Le diable voulu tenter Christ ainsi:
Si tu es Fils de Dieu, jette-toi en bas, car il est écrit: « Il donnera des ordres à ses anges à ton sujet, et ils te porteront sur leurs mains, de peur que tu ne heurtes ton pied contre une pierre. Mat 4:6
Il incite sous-couvert d’une parole «ayant l’apparence de la piété », à une décision folle et inintelligible contre soi-même… et contre la volonté de Dieu. Il cite le Psaume 91:11-12 …
« Car il commandera à ses anges à ton sujet, de te garder… »,
mais en omettant le contexte de cette promesse de protection :
« en toutes tes voies ».
Cette parole ne nous encourage pas à une action «téméraire » (cf. 2Tim 3:4-5) prise de notre propre chef, ni à « tenter Dieu » en le manipulant à nos fins, pour assouvir notre propre volonté du moment, mais plutôt nous rappelle que dans notre impuissance, il nous protège tout au long de notre chemin avec Lui, dans les bons jours comme au pire de l’adversité:
« Tu marcheras sur le lion et sur l’aspic, tu fouleras le lionceau et le dragon. » (v.13)
Beni Johnson
L’épouse de Bill Johnson, leader du centre charismatique de Bethel (Californie), a affirmé:
« L’acte prophétique de communion : Quand je prends la communion, je la prends comme un acte prophétique, je l’applique à toutes les situations qui pèsent sur mon cœur. Un acte prophétique est une action physique inspirée par le Saint-Esprit qui perturbe l’atmosphère. Parfois, j’ai l’impression que Dieu veut que je fasse quelque chose de concret pour activer quelque chose dans lequel je prie. Pendant ces moments, je demande simplement au Saint-Esprit: « Que dois-je faire à ce sujet? » Ensuite, je me sens incité, par exemple, à emmener mon shofar dans la maison de prière que nous avons à Bethel ou à aller à un endroit spécifique prendre la communion. En accomplissant l’acte prophétique, nous libérons quelque chose dans l’atmosphère qui aide la réponse à notre prière de percer. »
tinyurl.com/y5k66ew6 : site destinyimage.com
Beni Jonshon a écrit un livre :
Titre anglais: Le pouvoir de la communion. Accéder aux miracles à travers le corps et le sang de Jésus.
La puissance de la communion – Beni Johnson Edité en francais chez Bethesda
Beni allait chercher l’onction, sur les pierres tombales des morts plutôt que chez Celui qui est vivant.
« … Pourquoi cherchez-vous parmi les morts celui qui est vivant? » Luc 24:5 b
Les dérèglements des adeptes de Bethel autour de la communion
Une charismatique ayant lu ce livre, prenait la « communion » tous les jours, avec un autre employé de mouvance charismatique.
Nul n’est alors besoin de lire ou de citer les textes relatif à la Sainte Communion, ni un autre texte relatif à l’œuvre expiatoire de Christ, ou de rappeler les avertissements de Paul aux Corinthiens. Nul besoin d’être accompagné d’un ancien, un pasteur, ni même d’être à deux ou trois.
On « doit » prendre la « communion » journalière, même seul avec Jésus.
L’important c’est de le faire, persévérer dans le calendrier, et de ne pas manquer de fidélité au rendez-vous religieux. Cela me rappelle un livre d’occultisme, if fallait retourner une pierre tous les soirs à minuit, pendant un an, et prononcer une incantation, pour conférer à la pierre un pouvoir protecteur.
Elle a donné un mauvais témoignage générale au sein de l’entreprise òu elle travaillait. D’un côté elle montrait une grande ferveur religieuse (Actes 16:16), d’un autre côté, elle a eu des paroles très charnelles envers un employé déjà marié.
Le petit rire du partage du pain et du vin:
Il y avait un petit rire2 au moment de l’échange du pain et du vin. Ce rire était très bref et discret, comme un toussotement, mais tout de même comme un rire, accompagné d’un sourire. Ceci aurait pu passer pour anodin, si ce n’était pas quotidiennement répété, par les adeptes de Bethel, et systématiquement au moment du partage. Je suppose qu’une expérience du « rire dans l’Esprit » était sous-jacente.
Est-ce le sacrifice de Christ à la croix qui fait rire, ou la conviction de péché et de justice venant du Saint Esprit ? (Cf. Jean 16:8)
La prise de la Sainte Cène « indignement » est passible d’une punition, même sévère : Cf. Luc 22:19 ; 1Cor 11:24-30 ; Apocalypse 1:5 ; Cf. aussi le parallèle avec l’ordonnance de la fête juive de la Pâque, ou « Pessah » en mémoire de la libération, et la punition associée : Exode 13:8, Exode 12:15. Je me suis attiré une réaction très agressive en rappelant ces passages à cette adepte de Bethel. Elle m’a alors rétorqué qu’elle ne se sent plus en sécurité avec moi, et ceci à mis fin à notre prise de Sainte Cène en commun. C’est ensuite seulement que j’ai appris l’origine de cette « nouvelle » pratique de la Sainte Cène venait du livre de Beni .
Paganisme de retour
Un jour, cette charismatique a proposé d’enterrer autour des bâtiments de son entreprise des petits piquets avec des versets bibliques, pour « protéger » ou « sanctifier » le bâtiment. Important pour elle était de savoir de quelle couleur choisir les piquets. Ce soit disant « acte prophétique » déguise du paganisme en christianisme.
Sa réaction a été très agressive quand une autre connaissance a tout comme moi, aussi décliné l’invitation. J’ai aussi tenté d’expliquer que la Parole de Dieu doit être visible dans nos vie (Cf. Mat 5:14; 2Cor 3:3 ) et non pas enterrée comme un talisman, et que ces pratiques sont païennes. La même personne achète des huiles spéciales et oint d’huile à tout moment d’autres chrétiens, ou même des machines, ou des lieux de travail pour les bénir.
On se croirait en Indes où l’outil industriel reçoit une fois par an, fleurs offrandes et prières hindouistes. En Europe, ces adeptes de Bethel(pas tous) prennent la Sainte Cène tous les jours sur le lieu de travail, en premier lieu afin que le sang de Christ fasse réussir les activités professionnelles et puisse « convertir » les collègues de travail. En l’occurrence, il semble que le sang de Christ doit couler comme un talisman magique, pour couvrir nos problèmes du moment et protéger les lieux.
Le monde évangélique ne compte plus ses faux prophètes et fausses prophétesses, qui sont eux-même littéralement à l’écoute de voix démoniaques. Tout cela nous rappelle les apparitions de Marie à Lourdes. Elles veulent nous faire œuvrer, à une mission souvent primordiale, secrète et urgente, pour sauver une communauté, une ville ou encore un pays. Et tout dépend de nous et de nos pieuses actions : Prier le rosaire, etc.
La tâche de l’apologiste
Elle semblerait alors simple. Il suffirait de rappeler à ces « chrétiens » certainement zélés mais égarés, quelques « rudiments de la parole », comme :
la nécessité d’être vigilant (Mathieu 7)
le contexte des versets mal utilisés
… et enfin et surtout, un éclaircissement raisonnable selon les Écritures dans le contexte pertinent. (Matthieu 22:29)
La tâche n’en demeure pas moins compliquée! En effet …
ces gens sont littéralement liés à des « esprits séducteurs et à des doctrines de démons » qui leur parlent à tout moment. (1Ti 4:1). Ils ne « supporteront pas la saine doctrine; mais, ayant la démangeaison d’entendre des choses agréables, ils se donneront une foule de docteurs selon leurs propres désires » (2Ti 4:3)
Il faut qu’ils aient des « oreilles qui entendent », reconnaissent d’avoir été séduit, et aient un cœur prêt à se repentir.
Et enfin, il faut aussi que l’apologiste sache se remette aussi en cause constamment, afin d’annoncer la vérité avec humilité et patience.
à cause de cela même, faites tous vos efforts pour joindre à votre foi la vertu, à la vertu la science, à la science la tempérance, à la tempérance la patience, à la patience la piété, à la piété l’amour fraternel, à l’amour fraternel la charité. 2Pierre 1:5-7
PS: Beni J. est morte à 67 ans d’un cancer. Même chez Bethel Californie, le QG des miracles n’a pu la sauver …
Ce débat historique entre Ahmed Deedat, président du Centre1 de propagande islamique, et Josh McDowell, apologiste évangélique et évangéliste, est ancien mais très instructif.
Ce débat2 sur le thème « Jesus a-t-il été crucifié » à Durban, fût le branding de l’échec d’Ahmed Deedat contre les vrais débatteurs.
On suspecte que c’est depuis ce débat, que
Deedat n’a plus osé affronter de débatteurs chrétiens d’envergure.
Ignorance de Deedat sur la résurrection:
Deedat connaissant à peine superficiellement quelques versets de la Bible, affirme:
« En long et en large des 27 livres du Nouveau Testament, il n’y a pas une seule déclaration faite par Jésus-Christ disant que « j’étais mort, et je suis revenu d’entre les morts ».
Le chrétien a fabriqué le terme « résurrection ». Maintes et maintes fois, par répétition, il est transmis que cela prouve un fait. Vous continuez à voir l’homme, l’homme mangeant de la nourriture, comme s’il était ressuscité. Il apparaît dans la chambre haute – Il a été ressuscité.
Jésus-Christ n’a jamais prononcé cette parole: «Je suis revenu d’entre les morts», dans aucun des 27 livres du Nouveau Testament, pas une seule fois.
Il était là avec eux pendant 40 jours. Et Il n’a jamais fait un telle déclaration. Il prouve encore et encore qu’il était ce même Jésus, celui qui avait échappé à la mort, pour ainsi dire, in extremis … Il ne s’est jamais montré ouvertement aux Juifs.»
Deedat ne sait visiblement pas de quoi il parle.
Réponse du débatteur chrétien :
« … Je ne suis pas sûr d’avoir bien entendu, mais avez-vous dit: Nulle part dans les 27 livres du Nouveau Testament Jésus a-t-il jamais dit qu’il était mort et maintenant vivant? Puis-je vous lire le livre de Apocalypse, chapitre 1, verset 18?
Jésus a dit: … J’étais mort; et voici, je suis vivant aux siècles des siècles. Je tiens les clefs de la mort et du séjour des morts.
Aussi, M. Deedat, Il est apparu aux Juifs : Tout le Nouveau Testament et l’église a commencé avec des juifs. Il est apparu aux Juifs les plus opposés, comme à l’apôtre Paul, quand il était encore le « Saul de Tarse ».
Débat : WAS CHRIST CRUCIFIED? Ahmed Deedat contre Josh Mcdowell. Août 1981, à Durban, Afrique du Sud. media.isnet.org/kmi/antar/gapai/WasChristCrucified.html
Deedat apres cette sanglante défaite, a continué son « ministère » en préférant n’être le « guide » aveugle que d’une multitude d’autres aveugles, seulement de ceux qui sont ignorant de la Bible et ne savent pas en débattre.
Note de Vigi-Sectes sur la résurrection
Comment peut-on naviguer « en long et en large » dans le Nouveau Testament sans voir la résurrection, dans la bouche de Christ, des anges, et des disciples ?
La citation du verset de l’apocalypse par Josh McDowell fracasse irrémédiablement le blasphème et l’ignorance d’Ahmed Deedat. Mais on peut pour le plaisir du débat encore ajouter une multitude d’arguments :
1) Le coran affirme que l’Injil (le NT) est envoyé d’Allah. Or le NT affiche maintes fois la résurrection:
Jésus annonce aussi qu’il devait ressusciter (Matthieu 16:21; Matthieu 17:9, 23; Matthieu 20:19; Matthieu 26:32; Marc 8:31 , Marc 9:9 -10; Marc 9:31 ; Marc 10:34 ; Marc 14:28 ; Luc 9:22 ; Luc 18:33 ; …)
Jésus leur répondit: Détruisez ce temple, et en trois jours je le relèverai. (Jean 2:19)
… et les anges et les hommes le confirment (Luc 24:7, Luc 24:33-34 ; Jean 2:22 ; Jean 20:9; Jean 21:14; Actes 2:24, Actes 2:32 ; Actes 3:15; Actes 4:10; Actes 5:30 ; Actes 10:40-41; Actes 13:30, Actes 13:33-34, Actes 13:37; Actes 17:3, Actes 17:31 ; Actes 26:8, Actes 26:23; … 1Th 4:14 ; 2Tim 2:8; 1Pierre 1:21).
Il n’est point ici; il est ressuscité, comme il l’avait dit. Venez, voyez le lieu où il était couché, et allez promptement dire à ses disciples qu’il est ressuscité des morts. Et voici, il vous précède en Galilée: c’est là que vous le verrez. Voici, je vous l’ai dit. (Mat 28:6-7, cf. Luc 24:6-7)
2) Quelqu’un pourrait dire que Jésus n’est pas apparu au sanhédrin car les scribes ont blasphémé contre le Saint Esprit (Marc 3:29) mais Jésus avait déclaré lors de sa dernière rencontre avec le Sanhédrin qu’ils ne le verraient plus, sauf dans son état glorifié et à son retour:
… De plus, je vous le déclare, vous verrez désormais le Fils de l’homme assis à la droite de la puissance de Dieu, et venant sur les nuées du ciel. (Mat 26:64)
Par contre il est apparu à plus de 500 disciples (juifs aussi) (1Cor 15:6; Luc 24:34; Act 9:17; Act 13:31; 1Cor 15:5-8 ), il détruit ainsi la sagesse des sages (1Cor 1:19)
… Dieu a choisi les choses faibles du monde pour confondre les fortes; (1Cor 1:27)
Autre débat : Conseil diabolique et alcool
Dans un autre débat, Deedat accuse sans égard le Dieu de la Bible :
Ce livre vous donne un conseil diabolique donné par Dieu, il ordonne de boire des boissons fortes … pour tuer!
Il cite pour cela le Proverbe 31:6-7
Donnez des liqueurs fortes à celui qui périt, Et du vin à celui qui a l’amertume dans l’âme; Qu’il boive et oublie sa pauvreté, Et qu’il ne se souvienne plus de ses peines.
Le théologien B. Meyer nous rappelle le contexte de ces versets:
Dans ces mots du roi Lemuel, nous remarquons l’influence d’une mère dans l’éducation de son fils… « Paroles du roi Lemuel. Sentences par lesquelles sa mère l’instruisit. » (v.1)
Nous ne pouvons pas interpréter les verset 6 et 7 comme une injonction divine, mais plutôt comme un aveu que l’alcool donne un soulagement temporaire aux désespérés et aux mourants: la seule raison d’être de l’ivresse – un palliatif – est exprimée de manière sarcastique ! Nous devons nous rappeler Proverbes 20: 1. « Le vin est moqueur, les boissons fortes sont tumultueuses; Quiconque en fait excès n’est pas sage. »
Toujours en parlant du roi, Lemuel montre comment utiliser au mieux son influence, v.8-9.
Les commentateurs judaïques Keil & Delitzsch précisent que …:
La préparation d’un remède palliatif pour les malfaiteurs condamnés à mort était, sur la base de ces paroles du proverbe, prise en charge par des femmes nobles à Jérusalem (Sanhedrin 43a); Jésus l’a rejetée, parce qu’il souhaitait, trépasser de la vie terrestre, librement et en pleine conscience, sans devenir insensible à sa douleur. Marc 15: 23.
D’autres part, le verset 4 explicite que :
Ce n’est point aux rois, Lemuel, Ce n’est point aux rois de boire du vin, Ni aux princes de rechercher des liqueurs fortes,
Les chrétiens comme le peuple juif, sont tous appelés à cette noblesse de caractère des rois qui veulent juger avec équité, et à la sanctification dans la sobriété. (Apocalypse 1:6 ; Exode 19:6 ; Lev 10:9 ; Nom 6:3; 1Sa 1:15; Luc 1:15 ).
Ce texte nous enseigne donc ainsi: si l’ivresse est le palliatif des mourants, alors le croyant qui veut vivre ne doit pas être ivre!
Deedat oublie l’intoxication coranique
Dans les sourates Mecquoises, l’alcool fort était très apprécié : L’ami Deedat oublie que c’est plutôt Allah et son Messager qui donnent des conseils diaboliques.
Des fruits des palmiers et des vignes, vous retirez une boisson enivrante et un aliment excellent. Il y a vraiment là un signe pour des gens qui raisonnent.
(Coran 16:67)
Mahomet et ses gens « qui raisonnent », buvaient, et pas modérément !3
Tout le monde se moquaient de ces ivrognes, et le Messager a du réagir !
O les croyants! N’approchez pas de la Salât alors que vous êtes ivres jusqu’à ce que vous compreniez ce que vous dites, … à moins que vous ne soyez en voyage… Allah, en vérité, est Indulgent …
(Coran 4 :43)
Comme d’habitude avec le Coran et le faux prophète, il y a un interdit, mais une exception est faite pour contourner l’interdiction. Quelle hypocrisie et corruption constante!
Allah, en vérité, est Indulgent avec le péché. La Bible condamne l’ivrognerie, que l’on soit en voyage ou pas (Deutéronome 21:20; 1Sam 1:13; Prov 23:21; Prov 26:9; Ésaïe 28:1; Joel 1:5; Dan 5:23 ; Hab 2:5; Mat 24:49; Rom 13:13; 1Cor 5:11, 1Cor 6:10, 1Cor 10:7, 1Cor 11:21-22; Gal 5:21; 1Pierre 4:3 ), alors que le coran pardonne tout, sauf le polythéisme (shirk).
Dans les sourates Médinoises, l’alcool n’était progressivement plus autorisé. Après avoir été empoisonné, Mahomet ne pouvait plus boire. Mais Le paradis de l’Islam promets tout de même des fleuves de vins.
Un musulman de notre entourage était alcoolique, nous lui avons rendu visite, lors de sa conversion, il a voulu se faire baptiser immédiatement, même en hiver. En tant que chrétien, il est devenu sobre et a pu récupérer son permis de conduire.
Les admirateurs d’Ahmed Deedat acceptent sans sourciller, hypocrisie et mensonges, pourvu qu’on fasse l’éloge de leur religion.
L’hypocrite Deedat a dû stopper ses mensonges et blasphèmes. Il a souffert pendant 9 ans, avant de mourir, sans plus pouvoir parler. Mais il n’a pas refusé les soins palliatifs donnés par des médecins non musulmans aux mourants ! La malhonnêteté du débatteur montre surtout que les musulmans ne veulent connaître ni la Bible ni le Coran.
Deedat, alité, la bouche ouverte, mais sans plus pouvoir parler
Ne parlez plus avec tant de hauteur; Que l’arrogance ne sorte plus de votre bouche; Car l’Éternel est un Dieu qui sait tout, Et par lui sont pesées toutes les actions. 1Samuel 2:3
1 Son centre de propagande était financé par la famille Ben Laden, il avait rencontré le fameux Oussama Ben Laden, et le décrivait positivement. Source: Vahed, Goolam; Ahmed Deedat: The Man and his mission, 2013, Islamic, Page 215.
En France, la vente et la distribution de ses livres sont interdits depuis 1994 car ils sont violemment anti-occidentaux, antisémites et incitatifs à la haine raciale.
2https://www.youtube.com/watch?v=9E-lNVbv1r4 De multiples vidéos existent, aussi celles de musulmans qui essaient de faire croire que Deedat n’a pas bien répondu ici, mais a globalement bien parlé. Deedat demeure un ignorant dans tout ces débats.
3 Référence: Sahih Muslim 2006 a; Book 36, Hadith 107; Sahih Muslim 2005 a, Book 36, Hadith 105, etc … Notons qu’il existe aussi une multitude d’autres Hadith montrant que le Messager interdisait l’alcool.
Beaucoup de pays majoritairement islamistes sont réputés comme producteurs et exportateurs de drogues. Ce que leurs gouvernements tolèrent et protègent. Une étude de 2012 révèle que la consommation d’alcool a presque doublé dans le monde musulman entre 2001 et 2011… la consommation d’alcool «devient une partie commune de nombreuses vies dans le monde islamique». Source: wikiislam.net/wiki/Muslim_Statistics_-_Alcohol_and_Drugs
Qui est menteur, sinon celui qui nie que Jésus est le Christ? Celui-là est l’antéchrist, qui nie le Père et le Fils… Je vous ai écrit ces choses au sujet deceux qui vous égarent.(La Bible – 1Jean 2:22-26)
Zakir Abdul Karim Naik (ou plus simplement Zakir Naik : ZN) est un des apologistes musulmans contemporrains des plus populaires. Il est considéré par les siens comme un des meilleurs débatteurs de l’Islam, et passe pour un héros chez les jeunes musulmans.
Cet article publique se veut un essai de réponse à 2 de ses débats, où les véritables débatteurs chrétiens ne sont jamais invités. En effet, ZN refuse systématiquement de débattre avec des chrétiens, parlant arabe et connaissant la Bible comme le Coran, les Haddiths (sahih) et les Tafsirs.
Portrait de Zakir Naik
Né en 1965 à Bombay (en Inde), chirurgien de métier, il est devenu un intellectuel musulman, et débat depuis 1991 sur l’islam et les autres religions. Il est le fondateur et le président de l’Islamic Research Foundation à Mumbai (IRF). Il est également le fondateur et président de la chaîne Peace TV, chaîne à réseau libre émettant depuis Mumbai.
Médecine, … Charia et terrorisme
Avant de devenir un orateur public, il a été formé en tant que médecin, mais n’a pas exercé. Il accepte la pédérastie de Mahomet, cautionne l’amputation1 des membres et accrédite des terroristes notoires comme Ben Laden.
Si Ben Laden combat les ennemis de l’Islam, je suis pour lui. S’il terrorise l’Amérique terroriste, le plus grand terroriste, je suis avec lui. Chaque musulman devrait être un terroriste. La chose est que s’il terrorise le terroriste, il suit l’islam.2
Il a publié des versions de livrets de conférences sur l’islam et la religion comparée. Bien qu’il ait publiquement affirmé avoir renoncé au sectarisme dans l’Islam, il est considéré comme un exposant de l’idéologie salafiste, mais en tant que télé-islamiste du Wahhabism, sa prédication est actuellement interdite en Inde, au Bangladesh, au Canada et au Royaume-Uni.
Différents gouvernements le bannissent et le gouvernement indien a interdit sa chaîne en 2012. La police de Bombay lui a d’abord interdit de tenir des conférences « parce qu’il cause des controverses ».
Zakir Naik : un débatteur sans adversaires
En 2016, au cours d’une conférence de presse, Naik a déclaré être un indien non-résident. En 2017, quand Naik a reçu la nationalité saoudienne, l’Inde a révoqué son passeport en justifiant qu’il est en fuite après avoir omis de se présenter aux convocations dans le cadre de l’enquête menée contre lui pour incitation au terrorisme.3
Un Don Quichote
ZN ne débat en public que dans des pays majoritairement musulmans, devant des foules d’auditeurs, non érudits4 pour la majorité. Il a toujours refusé les invitations aux débats avec des apologistes aguerris, chrétiens et connaissant l’Islam, comme David Wood, Anthony Rogers, Sam Shamoun, Christian Prince, etc.
ZN demande souvent à son auditoire :
Si je réponds à votre question, vous vous convertissez à l’Islam ?
Peu importe si ses arguments sont tronqués et trompeurs, peu importe si le Coran comme la Bible contredisent ses dires de Don Quichotte. Ce qui compte c’est séduire, convaincre et convertir! Nous mettrons 2 débats sous la loupe.
Débat 1 : C’est du lard, du cochon ou … du chameau !5
Le Dr Zakir Naik affirme que le porc est Haram (impur selon l’Islam) autant selon la loi de Moïse, mais aussi selon l’enseignement de Jésus, et que les chrétiens qui en mangent sont ainsi exclus du paradis. Pour soutenir sa thèse, il cite les passages du Lévitique 11:7-8 et Deutéronome 14:8, qui disent que le porc est impur pour les Juifs.
Il ajoute que quiconque brise un seul des commandements de l’ancien testament n’entrera pas dans le royaume des cieux en citant plus ou moins littéralement Matthieu 5:7-20.
Sans même rentrer dans le débat doctrinal sur la Loi, la Grâce, l’ancienne alliance, le sermon sur la montagne, considérons l’impact d’un tel discours sur Mahomet lui-même !
Un regard plus honnête sur ce même chapitre de Lévitique 11 montre que cette liste d’animaux impurs ne se limite pas au porc :
…Ce sont ici les animaux dont vous mangerez, d’entre toutes les bêtes qui sont sur la terre. Vous mangerez, d’entre les bêtes qui ruminent, tout ce qui a l’ongle fendu et le pied complètement divisé. Seulement de ceci vous ne mangerez pas, d’entre celles qui ruminent, et d’entre celles qui ont l’ongle fendu: le chameau, car il rumine, mais il n’a pas l’ongle fendu; il vous est impur:.. et le lièvre, car il rumine, mais il n’a pas l’ongle fendu; il vous est impur: et le porc, car il a l’ongle fendu et le pied complètement divisé, mais il ne rumine nullement; … (v.1-4)
Le lapin (ou lièvre) et le chameau sont donc impurs, tout comme le porc. Ces règles sont confirmées dans Deutéronome 14:7. Ces passages de la loi Mosaïque interdisent la consommation de viande de chameau ou de lapin, autant qu’ils interdisent la consommation de porc.
Considérons maintenant deux hadiths6 des plus respectées de l’Islam :
Nous avons chassé un lapin… Je l’ai donné à Abu-Talha qui l’a égorgé et a envoyé sa hanche ou deux cuisses à l’apôtre d’Allah. (Le narrateur confirme qu’il a envoyé deux cuisses). Le Prophète l’a accepté. (Le sous-narrateur demanda à Anas: «Le Prophète en a-t-il mangé?» Anas a répondu: «Il en a mangé ». (Sahih Al-Bukari7 2572 )
Muhammad et ses compagnons ont donc mangé du lapin.
Nous avions l’habitude d’offrir la prière « Asr » avec le Prophète et d’égorger un chameau… Nous mangeons la viande cuite avant le coucher du soleil. (Sahih Al-Bukari 2485)
Le Coran 22:36 confirme cet hadith.
Nous vous avons désigné les chameaux (et les vaches) bien portants pour certains rites établis par Allah. Il y a en eux pour vous un bien. Prononcez donc sur eux le nom d’Allah, quand ils ont eu la patte attachée, [prêts à être immolés]. Puis, lorsqu’ils gisent sur le flanc, mangez-en, et nourrissez-en le besogneux discret et le mendiant. Ainsi Nous (allah) vous les avons assujettis afin que vous soyez reconnaissants. (« traduction » en français par Hamidullah)
Par conséquent, les passages de l’islam cités par ZN, s’ils sont cités intégralement, condamnent autant Mahomet que les chrétiens, en ce qu’il a mangé de la viande impure : Du chameau et du lapin. De plus, le Coran montre que Mahomet ne voulait pas que ses fidèles suivent les règles de la Torah.
Le contexte historique de la soura (verset coranique) 2:208 , ainsi que les Tafsir8 des commentateurs les plus connus (Ibn Abas, Ibn Quatir, …) montre qu’un rabbin juif nommé Abdullah Ibn Salam s’était converti à l’islam, mais gardait les Sabbats et les règles alimentaires juives, il refusait de manger du chameau.
La soura fût la réponse d’Allah au prophète. On ne pouvait être à moitié juif, et à moitié musulman. Les juifs convertis à l’Islam devaient désobéir à la Torah.
ZN n’aborde pas dans ce « débat » les « bienfaits » de la pisse de Chameau(!), enseignées par Mahomet.
Mahomet était responsable des chameaux de Hadija, avant de la marier. Dans l’Arabie antique, les chameaux étaient considérés comme des biens particulièrement précieux9. Il aurait été malvenu d’en interdire la consommation.
Le climat de Médine ne convenait pas à certaines personnes, de sorte que le Prophète leur a ordonné de suivre son berger, c’est-à-dire ses chameaux, et de boire leur lait et leur urine (comme médicament10). Alors ils… ont bu leur lait et leur urine jusqu’à ce que leurs corps soient devenus sains.
Puis ils ont tué le berger et ont chassé les chameaux. Quand la nouvelle parvint au Prophète, il envoya des gens à leur poursuite
… il leur coupa les mains et les pieds, et brûla leurs yeux au fer blanc.
(Haddith Bukhari 590, Livre 7, Vol. 71.)
Ignoble :
Mahomet a fait boire de la pisse de chameau à des nouveaux convertis à l’Islam, mais ils ont quitté l’Islam (on les comprend), et il a fini par les torturer et en faire des manchots, estropiés et aveugles.
La porte du paradis fermée pour Mahomet
Notons aussi que Z. Naik ignore tout de la raison d’être de loi mosaïque :
1 – Elle n’a jamais eu pour but de procurer le Salut.
2 – Elle nous montre la sainteté de Dieu, notre péché et nous conduit à Christ.
Le comble de l’enseignement de Naik est que si ceux qui enfreignent les règles de la loi mosaïque n’entrent pas dans le royaume de cieux, alors Mahomet et ses compagnons n’y entreront pas non plus.
Erreur par ignorance ?
On ne peut imaginer qu’un apologiste musulman, ayant lu le coran et la Bible, n’ait pas approfondi la Sourate 2 et les règles alimentaires de l’ancienne alliance. Nous conclurons que ZN manque d’honnêteté envers ses auditeurs, il ne cite correctement ni la Bible ni le Coran, tout comme son mentor Ahmed Deedat11. Tous deux ne se sont intéressés qu’à propager leur religion, sans égard pour la Vérité.
Exemple : La sourate 19 du Coran, sourate de « Marie » montre la confusion de Mahomet sur Myriam. Il confond Myriam la sœur de Moïse avec Myriam (Marie) la mère de Issa (Jésus). Il appelle le père de Marie, …(youtu.be/Bi33WweqOCM) comme le père de Moïse et Aaron. Deedat répond à ce sujet en utilisant des versets bibliques montrant que l’expression « Jésus : fils de David » montre une filiation non littérale et très distante. Il accuse ensuite les chrétiens de ne pas « enlever la poutre de leurs yeux, avant de vouloir chercher la paille dans l’œil des musulmans ». Il répond comme Mahomet, qui évoque une tradition juive consistant à nommer une femme par une de ses ancêtres. Mais l’argument est caduque. Marie la mère de Jésus, n’est ni la fille d’Imran (Amram)(Surate 3:34-36), ni la « sœur de Haroun (Aaron) », ni même de la descendance de Lévi. De plus, l’expression « sœur de » chez les juifs, ne s’utilise jamais pour se recommander de ses ancêtres. Et plusieurs passages dans le Coran et surtout des Haddiths montrent clairement que Mahomet confondait ces 2 Myriams, jusqu’au jour ou les chrétiens en ont parlé à ses fidèles. Deedat n’a pas analysé ce sujet en profondeur, en citant toutes les sourates du Coran ou des hadiths qui en parlent. Il ne peut prendre le risque d’exposer l’ignorance de Mahomet, qui a du se justifier en hâte de ses fausses déclarations, en inventant des traditions juives n’ayant jamais existé.
On ne s’étonnera pas que ceux qui rejettent les enseignements de Moïse, rejettent aussi les enseignements du Christ. Jésus a dit :
Car si vous croyiez Moïse, vous me croiriez aussi, parce qu’il a écrit de moi. Mais si vous ne croyez pas à ses écrits, comment croirez-vous à mes paroles? Jean 5:46-47
Débat 2 : Jésus a-t-il dit: Je suis Dieu?
Zair Naik, affirme que Jésus n’a jamais dit « Je suis Dieu ». Il dénature la personne de Jésus en voulant lui enlever sa divinité. Le messie incarné, Christ, est présenté comme Dieu dans le Psaume 45 et Hébreux 1, et nous devons l’adorer.
Ton trône, ô Dieu, est pour toujours et à perpétuité; c’est un sceptre de droiture que le sceptre de ton règne. Tu as aimé la justice, et tu as haï la méchanceté;… Et le roi désirera ta beauté, car il est le seigneur: adore-le. Psaume 45:6-11
Jésus n’a-t-il vraiment jamais dit « Je suis Dieu » ?
La plupart essayent de répondre à cette rhétorique islamique en acceptant une présupposition non dite : Jésus n’est apparu et n’existe que depuis le temps de Jean-Baptiste.
Les jeunes chrétiens “modernes” croient même que Jésus est apparu au milieu de l’histoire. Or Jésus est la clef de toutes les Écritures, y compris celle de l’ancienne Alliance.
Cet anachronisme doit être dévoilé. La Parole a été incarnée (faite chair), mais elle était déjà là au commencement. (Jean 1:1 ; 8:58 ; Gen 1:26).
Et toi, Bethléhem Éphrata, Petite entre les milliers de Juda, De toi sortira pour moi Celui qui dominera sur Israël, Et dont l’origine remonte aux temps anciens, Aux jours de l’éternité. Michée 5:1
Or, si l’on considère l’Éternité du Messie, on retrouve l’expression « Je suis Dieu » dans nos Bibles dans ces passages de l’ancien testament :
Souvenez-vous de ce qui s’est passé dès les temps anciens; Car je suis Dieu, et il n’y en a point d’autre, Je suis Dieu, et nul n’est semblable à moi. Ésaïe 46:9
Qui parle ici ? Dieu ! Ces passages enseignent qu’il existe un seul et vrai Dieu. Le monothéisme (un seul Dieu) n’est pas à confondre avec l’unitarianisme (un dieu en une seule personne) ; L’Écriture dit que :
Jésus est adoré et seul Dieu peut être adoré (cf. Mat 4:10)
Jésus est le Dieu véritable ( cf. Jean 20:28, 1 Jean 5:21)
… et qu’il n’y en a pas d’autres (v.9. cf. Deu 6:4)
Jésus n’étant donc pas un « autre (petit) dieu », il est donc bien celui qui dit dans les Écritures « Je suis Dieu » .13 Le chapitre 43 du livre d’Ésaïe identifie aussi clairement Jésus à Jahwe :
Moi j’ai déclaré, et j’ai sauvé, et j’ai fait entendre, quand il n’y avait pas de dieu étranger au milieu de vous; et vous êtes mes témoins, dit l’Éternel, que je suis Dieu. (Ésaïe 43:12 – Darby)
Le seul Dieu (v.10) parle et s’identifie ainsi dans l’AT :
Il rachète (v.1), il est sauveur (v.3), il nous aime (v.4), il est créateur (v.7), il nous appelle à écouter et voir (v.8) et enfin l’accent est mis sur l’unicité du sauveur.
Les attributs de Jahwe sont ceux de Jésus telles que rapportées dans le NT:
Moi, moi, je suis l’Éternel, et hors moi il n’y en a point qui sauveIl n’y a de salut en aucun autre; (Ésaïe 43:11)
car il n’y a sous le ciel aucun autre nom qui ait été donné parmi les hommes, par lequel nous devions être sauvés. ( et Actes 4:12 )
Le chapitre d’Ésaïe 46 est peut-être l’un des plus nocif à l’histoire de l’Islam. Il dénonce deux faux dieux babyloniens, Bel et Nébo. Certains commentateurs les considèrent, comme les dieux Jupiter et Mercure, d’autres comme étant les dieux de la vache et de la lune (!), quoique en soit, ces dieux ont laissé une traînée de croyances et superstitions dans tout le moyen-orient jusqu’à la Mecque, qui étaient un pot-pourri de religions païennes. Or, c’est bien de là que Mahomet a choisi le « Lah » (dieu de la lune) un des dieux que les musulman appellent désormais « le plus grand » : Le croissant de lune de l’Islam.
Dans Ésaïe 43:10 et 46:4, Dieu déclare
« Je suis Lui » (Darby: je suis le Même),
… pour différencier le Dieu éternel exclusivement des faux dieux. Son être n’a ni commencement ni fin15; de sorte que tout être en dehors de Lui, qui aurait pu pré-exister avant ou continuer d’exister, pour être considéré comme divin (la divinité des images artificielles et temporelles que les païens appellent dieux), est une contradiction en soi. (commentaire de K&D)
Cette expression « Je suis (Lui) » (grec. εἰμί) se trouve aussi dans la bouche de Jésus (cf. Jean 8:24, 58 et 18:6). Non seulement le Don Quichotte islamique est dans l’erreur, mais il ferme la porte du rachat des péchés à ceux qui l’écoutent.
Il est vrai que les Évangiles ne rapportent pas des paroles de Jésus disant textuellement : « Je suis Dieu ». Voici quelques réponses possibles à un tel argument:
Un raisonnement circulaire est sans fondement, donc sans valeur
Un raisonnement circulaire ne va nulle-part.
Je dis : je suis Dieu. >> C’est la vérité, car je suis Dieu. >> La vérité est donc que je suis Dieu parce que je le dis.
L’auto-proclamation n’est jamais une preuve
Jésus, lors de sa venue il y a 2000 ans, ne s’affiche pas comme un auto-proclamateur :
Si c’est moi qui rends témoignage de moi-même, mon témoignage n’est pas vrai. Il y en a un autre qui rend témoignage de moi, et je sais que le témoignage qu’il rend de moi est vrai. Jean 5:31-32
Tout usurpateur pourrait faire de même, mais sans le prouver.
On trouve dans l’ancien testament 7 fois16 l’expression « je suis Dieu » venant de Dieu, mais aussi une fois dans la bouche du prince de Tyr (Ézéchiel 28:2)
…Ainsi parle le Seigneur, l’Éternel: Ton cœur s’est élevé, et tu as dit: Je suis Dieu, Je suis assis sur le siège de Dieu, au sein des mers! Toi, tu es homme et non Dieu, Et tu prends ta volonté pour la volonté de Dieu.
Ce prince nous donne une image de Satan, qui veut s’autoproclamer Dieu (cf. Mat. 4:9). Jésus nous mets en garde des faux Christs qui proclament son titre :
…Car plusieurs viendront en mon nom, disant: C’est moi, et le temps approche. Ne les suivez pas. (Luc 21:8)
Lorsque Jésus à dit « C’est moi » au moment d’être arrêté, sa puissance a été manifestée, la cohorte est les huissiers reculèrent et tombèrent par terre (cf. Jean 18:6).
Jésus se dévoile indirectement comme Dieu
L’identité de Jésus est démontrée par ses paroles et ses œuvres : (cf. Mat 9:1-8 ;11:4 ;).
… Qui peut pardonner les péchés, si ce n’est Dieu seul? … Lequel est le plus aisé, de dire au paralytique: Tes péchés sont pardonnés, ou de dire: Lève-toi, prends ton lit, et marche? Or, afin que vous sachiez que le Fils de l’homme a sur la terre le pouvoir de pardonner les péchés: Je te l’ordonne, dit-il au paralytique, lève-toi, prends ton lit, et va dans ta maison … ( Marc 2:7-12)
En faisant cette guérison, Jésus a confirmé la foi du paralytique, mais surtout, il a montrer son pouvoir de pardonner les péchés – sa divinité. En mourant sur la croix, il a payé le prix de nos péchés. Les musulmans doivent obéir corps et âme à Mahomet, mais il n’a pardonné aucun péché et n’a guéri personne.
La divinité de Jésus dans L’Injil :
Une étude précise et détaillée de la divinité de Christ selon les Écritures de la nouvelle alliance mériterait la lecture d’un ouvrage17 dédié à ce sujet. Nous nous limiterons à mentionner ces versets :
Mat 12:6,8 ; Mat16:15-19 ; Marc 9:37 ; Jean 1:1 ; Jean5:23 ; Jean8:19, 24, 58 ; Jean10:30; Jean12:4-5 ; Jean14:1 ; Jean14:7-9 ; Jean18:6 ; Jean20:28 ; Phi 2:5-11 ; Col 1:15 ; 2:9 ; Héb 1:8 ; Ap 1:8, etc.
Les juifs de l’époque l’avaient bien compris, pourquoi les mécréants islamiques ne le croient-ils pas? :
A cause de cela, les Juifs cherchaient encore plus à le faire mourir, non seulement parce qu’il violait le sabbat, mais parce qu’il appelait Dieu son propre Père, se faisant lui-même égal à Dieu. (Jean 5:18 )
Si dans l’Injil, Jésus avait dit: Je suis Dieu – ZN l’aurait-il cru?
En pratique, les musulmans n’écoutent ni Moïse ni les autres prophètes mentionnés dans les Écritures, ils écoutent leur imams, peu importe s’ils sont menteurs, hypocrites et ignorants. L’argument de ZN est hypocrite :
S’il ne croit pas que Jésus est Dieu, cela n’a rien à voir avec ce que Jésus aurait dit ou pas dit, c’est parce que son prophète Mahomet le lui interdit.
Pourquoi Mahomet rejette-t-il Jésus?
Parce-qu’il fait partie de ceux qui cherchent à prendre sa place ! Le rôle de Mahomet est quasi-messianique dans l’Islam :
Il veut être obéi (cf. Coran Sourate 4:59, S. 24:52, S. 5:15 )
Il se fait intercesseur et juge (cf. S. 4: 61-65; 24:51)
Il se fait Le Messager et la Miséricorde personnifiée (cf. S. 21: 107)
Qui est le véritable juge?
Dieu, sans tenir compte des temps d’ignorance, annonce maintenant à tous les hommes, en tous lieux, qu’ils aient à se repentir parce qu’il a fixé un jour où il jugera le monde selon la justice, par l’homme qu’il a désigné, ce dont il a donné à tous une preuve certaine en le (Jésus) ressuscitant des morts… (Act 17:30-31)
Cette preuve biblique ne peut être acceptée dans l’Islam, car c’est Christ qui juge et non Mahomet. Mahomet n’était ni un croyant dans le Dieu d’Abraham, ni un de ses prophètes.
Mahomet est venu défaire et saper l’Œuvre du Christ, combattre sa personne et persécuter ses disciples. Aujourd’hui Mahomet est définitivement mort, et il ne peut rien pour notre âme, mais son idéologie perdure et continue de faire souffrir les véritables enfants de Dieu .
Zakir Naik… un « mécréant » !
Voici une contradiction du Coran, qui affirme qu’Allah se débarrassera de ceux qui ne croient pas en Jésus, et élèvera les disciples de Jésus.
(Rappelle-toi) quand Allah dit: «O Jésus, certes, Je vais mettre fin à ta vie terrestre t’élever vers Moi, te débarrasser de ceux qui n’ont pas cru et mettre jusqu’au Jour de la Résurrection, ceux qui te suivent au-dessus de ceux qui ne croient pas. Puis, c’est vers Moi que sera votre retour, et Je jugerai, entre vous, ce sur quoi vous vous opposiez. Quant à ceux qui n’ont pas cru, Je les châtierai d’un dur châtiment, ici-bas tout comme dans l’au-delà; et pour eux, pas de secoureurs. (S.3 :55-56)
Selon cette sourate, Zakir Naik est un mécréantqui mérite le châtiment, sur terre comme au ciel, car il n’a pas cru aux Paroles de Jésus, entre autres, celle-ci :
… si vous ne croyez pas que c’est moi, (identification à Jahwe) vous mourrez dans vos péchés. (Jean 8:24)
Bien d’autres débats de ZN peuvent être réfutés très facilement par quiconque a lu la Bible. Don Quichotte ne peut débattre que tout seul!
1 ZN a déclaré que toute personne reconnue coupable mérite d’être punie. Il justifie de couper les mains des voleurs, et a également conseillé aux Etats-Unis de mettre cette pratique en œuvre afin de réduire les crimes du pays. [30]
4 Rares sont ceux qui arrivent à dire non à ses explications. Il existe une vidéo qui montre une ex-musulmane séculière et athéiste, étudiante en médecine, qui réfute la création. Celui-ci (celle-ci?) ne peut débattre sur le plan religieux.
5 Une partie des informations ont pour source les vidéos Act17Apologetics de David Wood : « Christianity, Islam, and Pork: How Zakir Naik Destroyed Muhammad »
6 Recueil relatif aux traditions relatives aux actes et paroles de Mahomet
8 Le Tafsir (« interprétation ») est le terme arabe pour désigner une exégèse du Coran. L’exégèse est l’Interprétation philologique et doctrinale d’un texte Saint.
9 Le chameau d’une teinte rougeâtre est un symbole de richesse : « Pour Allah, il est mieux pour vous d’avoir une personne sous vos ordres que d’avoir des chameaux rouges. » » Sahih Al-Bukhari, vol. 4, p. 442, n ° 667.
10 Il ne s’agit pas ici de boire de l’urine comme ultime solutuion pour éviter de mourir de soif dans le désert, mais d’en boire pour se soigner. Voir aussi la RD 2014-03 , ou Mahomet annonce à une femme qu’elle n’aura plus de problème d’estomac après qu’elle eut bu l’urine du prophète. D’autres passages traitent de la question de boire ou d’utiliser de l’urine de chameau pour les ablutions. Volume 7 livre 71: 623, 672 (thereligionofpeace.com/quran/bukhari/071-sbt.htm). Plusieurs passages de la Bible montrent que les excréments (en hébreu tsâ’âh = déjections) sont malsains, et la consommation d’excréments et d’urine est signe de désespoir et d’humilation. (cf. Deu 23:13 ; 2Roi 18:27 ; Mal 2:3)
11 Ahmed Deedat était un autre débatteur apologiste d’origine indienne, bien connu parmi les musulmans pour ses efforts dans ses débats contre le christianisme. De nombreux débatteurs musulmans, des populaires aux militants de la Dawah (propagande islamique) utilisent ses livres et vidéos comme matériel de référence. Deedat montrait les mêmes traits de caractère que Zakir Naik, il débattait de polémiques islamo-chrétiennes en organisant des sessions de questions-réponses avec des chrétiens peu instruits. Il ne traitait les sujets que superficiellement.
13 Ici, les mot « êl » אֵל et ĕlôhı̂ym אֱלֹהִים ‘sont utilisés en hébreu pour « Dieu », exprimant par une forme plurielle la pluralité dans l’unicité du Dieu tout puissant.
15 Ni commencement ni fin : En Heb 7:3 Christ est décrit comme le souverain sacrificateur à perpétuité, selon le modèle de Melchisédek « qui est sans père, sans mère, sans généalogie, qui n’a ni commencement de jours ni fin de vie, -mais qui est rendu semblable au Fils de Dieu »
16 seulement sept fois, dans la bouche de Dieu : Psaumes 46:11; 50:7; Ésaïe 45:22; 46:9; Ézéchiel 28:2,9; Osée 11:9
17 Nous conseillons : Bien plus qu’un charpentier (Josh Mc DOWELL) ou Le Messie de la Bible (Robert SCHROEDER)
